วิธีดูและประวัติการณ์สร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษ&อื่นๆในเชิงช่างที่อยู่ในเหตุการณ์

กระทู้นี้เคยชื่อ "สืบจากเนื้อพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษ& อื่นๆ"

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

กระทู้นี้ผมเปิดให้ทุกท่านสามารถถามผมเข้ามา ไม่ว่าทางใด เช่น ทางโทรศัพท์ ทางไลน์ หรือทางอื่นใด (ผมจะเปลี่ยนวิธีการติดต่อบ่อยๆ เพื่อป้องกันมิจฉาชีพ) ซึ่งขณะนี้มากเหลือเกิน อยากให้มีผู้นำและเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องที่เอาจริงเอาจังเรื่องนี้ครับ

ในช่วงที่ไม่มีคนถามเข้ามา ผมก็จะได้ค่อยๆเล่าวิธีสืบจากเนื้อแก้วของพระแก้วทุกชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษทุกสี ทุกขนาด ทุกปางที่สร้างในช่วง พ.ศ. 2470 ขึ้นมาถึง พ.ศ. 2562 + - รวมทั้งเครื่องแก้วบริวารด้วย

ในฐานะที่ผมเกิดมาท่ามกลางโรงงานแก้วชนิดหลายเบ้าคละสี และในช่วงปี พ.ศ. 2516 - พ.ศ. 2520 ผมได้เป็นผู้จัดการโรงงานแก้วของคุณพ่อผมและเป็นหัวหน้าทีมช่างแก้วที่สร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษทุกสีทุกขนาดทุกปางและโป๊ะแก้วโคมไฟทุกชนิดทุกขนาดด้วย

 

สำรองพื้นที่

 

สารบัญ

หน้า 1

 

หมายเลขโทรศัพท์ที่ติดต่อกับผมได้ขณะนี้คือ 062-3755482 และผมอาจจะเปลี่ยนใหม่ได้ หากช่วงที่ติดต่อผมไม่ได้ก็สามารถติดต่อผ่านเว็บพลังจิตนี้ได้ครับ

 

มีท่านที่ต้องการทราบว่า โรงงานแก้วที่ผมเคยเป็นผู้จัดการและเป็นหัวหน้าทีมช่างแก้วนั้นชื่ออะไร อยู่ที่ไหน เคยสร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษในขนาดล๊อตมากๆ หรือแค่ปั๊มไม่กี่ร้อย ไม่กี่พันองค์ คำถามเหล่านี้ผมตอบตรงเป๊ะไม่ได้ เพราะคุณพ่อผมเซ้งกิจการมาจากปรมาจารย์ผมแค่ประมาณ 3 - 4 ปี โดยปรมาจารย์ท่านก็ยังอยู่ในเขตโรงงานพื้นที่ 6 ไร่ 3 งานเศษๆนั้นนั่นเอง ระหว่างช่วง 3 - 4 ปีนั้น ท่านเปิดโรงงานแก้วภายในพื้นที่เดียวกัน (ซึ่งในส่วนของเราแค่ 1 ไร่ครึ่งเศษๆ) ท่านเปิดเป็นเตาหลอมชนิดเตาแท๊งค์ ไม่ใช่เตาหลายเบ้าคละสี และทำการสร้างชิ้นงานชนิดและประเภทของท่าน จนในที่สุดท่านได้ย้ายไปเปิดโรงงานแก้วเนื้อที่หลายสิบหรือนับร้อยไร่ใน ตจว. และกิจการรุ่งเรืองใหญ่โต ทุกวันนี้น่าจะเป็นทายาทรุ่นที่ 3 แล้ว ผมไม่บังอาจทำให้ชื่อเสียงของปรมาจารย์เสียหายและทายาทของท่านอาจได้รับผลกระทบกระเทือนได้ครับ

 

มาต่อกันครับ เรื่องสืบจากเนื้อ วันนี้ผมขอชื่นชมเพจเพจหนึ่งที่เขาขายพระแก้วอย่างมีความรับผิดชอบครับ อันนี้ผมเห็นในเพจเฟสบุ๊คหนึ่ง จึงนำมาให้ทุกท่านได้ร่วมกันศึกษาเรื่อง "สืบจากเนื้อ" ในอีกมุมหนึ่งครับ

 

ก่อนอื่นต้องขอชื่นชมต่อการรับผิดชอบของเจ้าของเพจคุณบอย สิงห์ผงาดที่รับผิดชอบแม้แต่ความเสียหายที่ตนเองไม่ได้ทำครับ ขนส่งต่างหากที่โยนจนแตก

คราวนี้มามองในมุม "สืบจากเนื้อ" กันบ้างนะครับ

 

ผมโฟกัสแค่ 4 ภาพนี้ครับ ท่านเห็นอะไรใน 4 ภาพนี้ ช่วยๆกันลงความคิดเห็นไว้นะครับ แล้วผมจะมาเปิดเผยอีกที คือสรุปให้ครับ

 

ภาพนี้แสดงให้เห็นถึง จุดบางของเนื้อแก้ว อันเนื่องจากการใช้เหล็กลิ่มเดือยที่มีขนาดใหญ่ ซึ่งไม่ได้สัดส่วน ไม่ได้คำนึงถึงจุดที่เนื้อแก้วบางเกิน อันอาจทำให้พระแก้วแตกเองได้ โดยเฉพาะถ้าเกรดของเนื้อแก้วไม่ใช่ดีที่สุด

 

ความจริงแล้ว
จุดที่องค์พระแตก คือใต้ศอกทั้งสองข้าง ซึ่งไม่ใช่จุดที่เนื้อแก้วบางที่สุด มันกลับหนากว่าจุดที่บางที่สุด ซึ่งนั่นไม่ใช่ปกติของการแตกอันเนื่องมาจากแก้วบาง

 

ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2495+ - ถึง พ.ศ. 2562+ - ได้เคยมีโรงงานแก้วชนิดหลายเบ้าคละสีประมาณ 22 + - โรงงาน (แต่เคยมีเจ้าของโรงงานแก้วบางคนเคยพูดในที่สาธารณะว่า เขาคิดว่ามีประมาณสิบกว่าโรงงานแก้วที่สร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษ) ก็ได้ครับ ท่านจะนับสิบกว่าๆ สมมุติว่าสิบกว่าจริงๆก็ได้ ที่เคยสร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษ แต่ละโรงงานก็มีแก้วที่ใช้สร้างเกรดไม่เท่ากัน ส่วนใหญ่เกรดไม่เท่าเทียมของนอก ซึ่งเกรดแก้วนี่เองคือหนึ่งในปัญหาใหญ่ครับ

 

โดยปกติของการสร้างแม่พิมพ์เหล็ก จะมีการปรึกษากัน 3 ฝ่าย คือ เจ้าของงาน๑ , เจ้าของโรงทำแม่พิมพ์เหล็ก๒ , เจ้าของโรงงานแก้ว๓ การปรึกษาจะมีหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคือความหนาของชิ้นงานทุกสัดส่วน (ตรงเอวพระแก้วนี้คือจุดสำคัญที่แทบทุกครั้งจะยืนยันว่าให้หนาที่สุดเท่าที่จะหนาได้ เพราะมันคือช่องน้ำแก้วไหลเวลากดปั๊ม) เอานะครับ เข้าใจตรงกันแบบนี้ แต่เมื่อปั๊มพระแก้วไปแล้ว ลิ่มเดือยเหล็กเกิดหัก หัวหน้าช่างชุดทีมปั๊มจะรายงาน ผจก. โรงงานแก้ว ผจก. โรงแก้วจะติดต่อเจ้าของสำนักว่า ส่งซ่อมให้มีขนาดเท่าเดิมไหม? ถ้าส่งโรงทพแม่พิมพ์มันต้องใช้เวลาหลายวัน ส่วนมากเจ้าของสำนักจะบอกให้ซ่อมกันเองก่อน เพราะต้องการพระด่วน จึงเป็นที่มาของลิ่มเดือยที่ถูกช่างแถวๆนั้นพอกเนื้อแล้วกลึงเนื้อเรียบ ส่วนมากขนาดก็จะใหญ่ขึ้น โพรงอากาศก็ใหญ่ขึ้นตาม เนื้อตรงเอวก็จะบาง และเป็นต้นเหตุของการแตกร้าวง่ายกว่าปกติครับ

 

คราวนี้เมื่อเนื้อเอวบางลง มาบวกกับเกรดเนื้อแก้วที่ไม่ใช่เกรดดีที่สุด อะไรจะเกิดขึ้น นี่คือว่า ท่านยังทนมานานหลายสิบปี ยิ่งนานปี เนื้อแก้วที่เกรดอาจจะไม่ดีพอ เขายิ่งเสื่อม (ผิดกับแก้วเกรดดีที่สุดเขาจะดีไม่น้อยกว่านับพันๆปี) บางตำราบอกว่าถ้าเกรดดีจริง จะคุณภาพดีนับหมื่นปี

พอนานปี เนื้อแก้วแย่ลง มาถูกขนส่งโยน ก็ไม่พ้นแตกหักครับ

 

แต่ที่เลวร้ายมากกว่าเกรดเนื้อแก้ว + เนื้อบาง + มันยังมีเรื่อง stress หรือขบวนการอบลดอุณหภูมิที่อาจจะยังไม่สมบูรณ์ ซึ่งเรื่องนี้ถ้าใครไม่ทราบว่าอะไรคือ glass annealing process ก็สามารถค้นหาข้อมูลได้จากแหล่งความรู้ที่ไว้ใจได้ คำศัพท์ที่ควรใช้ค้นหาที่ถูกต้องตรงกับพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษคือ ชนิดของแก้ว sodalimesilica ความหนา และอื่นๆ

 

เอาไว้ถ้ามีเวลาว่างจะได้อธิบายให้เข้าใจได้ง่ายๆว่า อะไรคือเนื้อแก้วเกรดดี ปานกลาง แย่ และอะไรคืออบถึงไฟ และ อบไม่ถึงไฟ

 

เอา ลองพูดแบบง่ายๆ เนื้อแก้วเกรดดีคือ สูตรแก้วที่ดี ใช้ทุกอย่างครบ ถ้าเนื้อแก้วเกรดปานกลาง หรือแย่คือ ผสมเศษแก้วจำนวนมากเกินไป สมมุตว่าต้องผสมเศษแก้ว 30 ก.ก. ก็ผสมไปถึง 100 ก.ก. อย่างนี้เป็นต้น

 

เศษแก้วคือส่วนผสมของสูตรแก้วด้วย ถูกต้องครับ เช่นบางโรงงานนิยมเศษขวด ขวดสีเขียวอาจนิยมเซเว่นอัพ หรือขวดสไปร้ซ์ ขวดใสนิยมขวดแก้วใส บางโรงงานนิยมกระจกบานเกร็ดเป็นต้น ข้อนี้ถูกต้อง เพียงแต่เขาก็ต้องมีน้ำหนักที่จำกัด ถ้าเติมเศษแก้วมากเกินไป เมื่อหลอมเป็นแก้วแล้วคุณภาพจะลดลงมาก หรือมากๆ แต่ดูด้วยตาไม่ออก เพราะแก้วที่หลอมออกมาใหม่ๆภายใน 1-2 ปีจะดูไม่ค่อยออก กากแต่ถ้าเจอผู้เชี่ยวชาญมากๆก็อาจจะสังเกตุออกได้ด้วยตาเปล่า (ข้อนี้ขึ้นกับปัจจัยหลายอย่างมาก)

แต่ถ้าผ่านไปสัก 5 ปีขึ้นไป คนปกติที่ชอบสังเกตุก็อาจดูออกได้ ซึ่งถ้าหากท่านอ่านกระทู้ของผมนานไปก็อาจพอดูออกได้ถ้าช่างสังเกตุหน่อยครับ

 

ถ้าถามว่า ทำไมโรงงานแก้วบางโรงเพราะเหตุใดจึงต้องผสมเศษแก้วในปริมาณมากขนาดนั้น ทั้งๆที่รู้ว่าคุณภาพต้องลดลงมากด้วย คำตอบที่น่าเห็นใจคือ ราคาสร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษในสมัยนั้นมันถูกมากๆเมื่อเทียบกับสินค้าอื่น เช่น โป๊ะแก้วโคมไฟ แจกัน หรือแม้แต่ถ้วยน้ำดื่ม

ผมมีความเห็นใจโรงงานแก้วมากกว่าฝ่ายไหนๆ ถ้าอยากจะทราบว่าราคาออกจากโรงงานสมัยนั้นเท่าไร คำตอบคือผมตอบตอนหลังสุดเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2561 ก็แล้วกันนะครับ ตอนผมไปเยี่ยมโรงงานแก้วเจษฏาครั้งสุดท้ายก่อนที่ท่านจะเลิกกิจการ ขณะนั้นท่านกำลังสร้างพระแก้วขนาดห้อยคอ (ผมมีถ่ายภาพมาด้วย) ท่านบอกว่าองค์ละ 3 บาท และขนาดหน้าตัก 5 นิ้ว (ตอนผมไปถึงท่านสร้างล๊อตสุดท้ายเสร็จไปแล้ว ผมจึงไม่มีภาพขณะปั๊ม) หน้าตัก 5" องค์ละ 350 บาทรวมทุกอย่าง คือรวมค่าแม่พิมพ์เหล็กด้วยแล้ว

 

ปกติผมไม่ถ่ายหน้าผม แต่ครั้งนี้เพื่อให้ท่านผู้อ่านได้แน่ใจว่า ผมถ่ายภาพจากโรงงานแก้วเจษฏาจริงๆ และปีนี้ผมเลข 7 ขึ้นแล้ว คงให้วิทยาทานได้อีกไม่นาน จึงโพสต์ภาพไว้ให้ทุกท่านเป็นที่ระลึกครับ

พระแก้วขนาดห้อยคอที่ใช้แม่พิมพ์เหล็กเรียงสาม