เรื่องเด่น เรื่องเล่า "นักขุดกรุ"มือขลัง ขมังเวทย์ที่สุดในแผ่นดิน

หยุดติดต่อหลายวัน บางทีมีช่วง "ฟันหลอ" คนก็ถือโอกาสหยุดพ่วงไปด้วย เสาร์-อาทิตย์นี้ กลับมาพักผ่อนก่อนลุยงานต้อนรับเดือนใหม่ คนเข้ากระทู้ จึงมากกว่าปกติ

ขอบคุณน้องคัมภีร์ แค็ปหน้ากระทู้ให้ชมเป็นกำลังใจ วันนี้เป็น "วันลุ้นเลขแห่งชาติ"ซะด้วย...

ส่งบารมี "พระลีลา" เม็ดขนุน หนุนพลังก้าวหน้า อุดมโชคแด่หล่าสมาชิก โชคดีมีโชคลาภ จะเป็นเลขจาก"รัฐ" หรือของ "ราษฏร์" ก็จงฟาดโชคตามอัตภาพ!

 

พระลีลาเม็ดขนุน มี "เม็ดบอล" ที่ปลายพระบาท(เท้า)ด้านขวาองค์ท่าน เป็น "ตำหนิ" ที่พวกเสี้ยนพาณิชย์ พยายามปั้นแต่งใช้คำว่า..."ต้องมี"!!!

นั่นเท่ากับ ตัดพิมพ์ที่ไม่มี"เม็ดบอล" ปลายเท้าท่านทิ้งไปเสียเยอะแยะ เพื่อให้พระที่ทรงคุณค่าที่สุดของแผ่นดินเหลือปริมาณจำนวนน้อย

พวกเสี้ยนอุบาทว์ชนเหล่านั้น มันชั่วช้าจนเกินจะบรรยาย เขี่ยพระแท้จากบรรพกาลที่กระทั่งทวดของทวดมันยังเกิดไม่ทัน สูญหายไปจากสาระบบมากมาย พวกนี้ต้องได้รับกรรมมหันต์ทั้งครอบครัวไม่นานวัน และรับก่อนลงโลงซะด้วย

พระโบราณอายุกาลเกิน "ครึ่งพันปี"(นานกว่า 500 ปี) จะมี "ตำหนิตายตัว" มั่วซั่วได้อย่างไร หลายตำหนิเกิดเพราะแม่พิมพ์ชำรุดในชั้นหลังๆ และองค์ที่ไร้ตำหนิซึ่งเกิดจากการกดพิมพ์ช่วงแรกๆมากมาย มีโอกาสกลายเป็นพระทำเทียมตามตำราที่พวกมันปรุงแต่งเอาไว้

พระทุ่งเศรษฐี มีนับร้อยกรุ และมีรวมปริมาณต้องมี "หลายแสนองค์-ล้านองค์" เมื่อรวมทุกพิมพ์!!!

ลองนึกถึงความจริงที่คนโบราณระดับ พระมหากษัตริย์ เจ้าเมือง คหบดี มหาเศรษฐีประจำท้องถิ่น กระทั่ง "เจ้าวัด" ที่มีชื่อเสียงยุคนั้น...เมื่อสร้างพระบรรจุกรุสืบทอดพระพุทธศาสนา ต้องสร้างตามประเพณีใส่กรุไม่น้อยกว่า 84,000 องค์เท่าพระธรรมขันธ์

คนโบราณไม่มีวันกล้าทำชุ่ย เรื่องพระเรื่องศาสนาเป็นอันขาด!!!

กรุพระ 10 กรุก็เท่ากับ 840,000 องค์ ร้อยกรุและมากกว่านั้น มีกี่ล้านองค์ก็เอาสูตรคูณระดับปฐมคูณเข้าไป

ต่อให้พระแตกหักพังสูญหาย จมน้ำจมดินไปตามกาลเวลาสักครึ่ง ก็ต้องเหลือหลุดรอดมาเป็นแสนหรือล้านองค์เมื่อรวมๆทุกกรุ!!!

การระบุ "ตำหนิตายตัว" ทำให้พระบางพิมพ์ที่สำคัญผู้คนรักชอบ คลั่งไคล้สะสม หลงเหลือแค่หลักร้อยองค์ หรือเก่งสุดก็ "หลักพัน" เข้าทางพวกพ่อค้าวาณิชย์อัปรีย์ชน

พระลีลาเม็ดขนุนหลายกรุหลายขนาด ไม่มี "เม็ดบอล" มากกว่ามีครับ พิมพ์มีเม็ดบอล หลุดมาจากกรุไม่กี่แห่งและไม่กี่องค์

องค์ของ "คนทางไกล" เนื้อสีดำเป็นเนื้อที่หาชมยาก ไม่ค่อยพบเจอ รูปทรงพิมพ์ เป็น "ขนาดมาตรฐาน" แต่อยู่เลี่ยม ผมคนสายตาไม่ค่อยดีนัก ดูยากไม่ทราบแท้หรือเทียมเลียนแบบ

แต่เมื่อนับถือท่านและขึ้นคอแล้วก็ขอจงเป็น "ลีลาเม็ดขนุน-ทุ่งเศรษฐี" นำพาแต่ความสุขความเจริญรื่นรมย์ใจทั้งครอบครัว

ขอบคุณ "คนทางไกล" อุตส่าห์ถ่ายภาพส่งข้ามทวีปมาให้ชม!

 

คำขอบคุณและคำพรจากใจของ "บ้านสวนรัก" อ.ปะทิว จ.ชุามร เมื่อรับไว้แล้ว อย่าลืมโมทนาร่วมกันอีกครั้ง

 

มาส่องกระทู้ยามดึก สมาชิกยังเหนียวแน่นครับ..

 

วันที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๙ ตรงกับวันอาทิตย์ แรม ๔ ค่ำ เดือนแปดหลัง (๘๘) ปีมะเมีย
ทำบุญใส่บาตรในเช้าวันนี้
อนุโมทนาบุญร่วมกันครับ
สุทินนัง วะตะเม ทานัง อาสะวักขะยาวะหัง
นิพพานะ ปัจจะโย โหตุ ปัจจุบันเนกาเล

 

คืนวานพักสายตาเร็ว ทำให้ไม่เห็นสมาชิกกับนักอ่านเข้ากระทู้คับคั่ง แต่ยังมีน้องคัมภีร์ ช่วยแค็ปหน้าจอเอาไว้ ให้ชมย้อนหลังชื่นใจ ต้องขอบคุณอย่างสูง

ยังเป็นกระทู้ยอดฮิต แฟนติดตามมากขนาดนี้ ก็จะพยายามเฟ้นเรื่องราวชั้นดีทั้งทางโลกสารพันพระเครื่องวัตถุมงคล กับเรื่องเล่าชั้นยอดมาให้อภิรมย์ในการอ่าน การชมไม่ขาด รวมทั้งบุญ-ทานบารมี ที่ต้องทำกันต่อไป ขอบคุณอีกครั้งครับ

 

เช้าวันอาทิตย์ ถนนโล่งว่าง สมเป็นวันหยุดพักผ่อน แต่การทำบุญประจำวันก็ไม่ได้ห่างหาย พระภิกษุสงฆ์คงปฏิบัติหน้าที่พุทธบุตรที่ดีตามปกติ

ร่วมอนุโมทนาบุญวันหยุด กระแสบุญแผ่ไม่เคยหยุด เพื่อความร่มเย็นเป็นสุขของประเทศชาติ สังคมเมือง และตัวเรา!

 

วันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๖๙ วันครบรอบ ๔๓ ปี วันคล้ายวันมรณภาพหลวงปู่สงฆ์ จนฺทสโร

วันอังคารที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๒๖ ตอนเช้าหลวงปู่ท่านยังรู้สึกตัว มีสายน้ำเกลือติดอยู่ที่แขนท่าน นอนสงบอยู่บนเตียงที่กุฏิ เวลาประมาณ ๑๐.๐๐ น. เศษๆ ลูกศิษย์ผู้ใกล้ชิดที่มาปรนนิบัติหลวงปู่ เห็นท่านนอนนิ่ง แต่ทว่าน้ำเกลือไหลเปรอะออกมาจึงได้ไปตามหมอมาดู ปรากฏว่าหลวงปู่ท่านได้จากไปอย่างสงบเสียแล้ว น้ำไม่ได้เข้าสู่ร่างกายเพราะลมหายของหลวงปู่หยุด น้ำเกลือจึงไหลล้นออกมาไม่อาจเข้าสู่ร่างกาย หลวงปู่จากไปอย่างสงบไม่ทราบเวลาที่แน่นอน เพราะท่านนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่กระวนกระวายจนผิดสังเกต บรรยากาศ ณ เวลานั้นช่างเงียบเชียบ แม้แต่สายลมยังหยุดนิ่ง ใบไม้ไม่ไหวติง ไม่มีแม้แต่เสียงนก เสียงการ้องเหมือนปกติเช่นเคย แสงแดดส่องประกายเหลืองจ้าผิดปกติจากทุกๆ วัน ทุกสรรพเสียงเงียบเชียบ มีเพียงแต่เสียงฆ้องกลองดังระงมไปทั่ว ซึ่งเป็นการบอกเหตุให้ชาวบ้านได้รับรู้ บ้างต่างก็พากันงุนงงเต็มไปด้วยความสงสัย สับสน มีบ้างที่รู้ถึงข่าวการอาพาธของหลวงปู่ก็เกิดความวิตกกังวลเป็นอย่างมาก ถึงลางบอกเหตุของการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่
ดังนั้น ทุกคนในบริเวณที่รัศมีเสียงฆ้องกลองสามารถดังถึง ก็รีบมาที่วัดเป็นการด่วน บางคนทิ้งจอบทิ้งเสียมไว้กลางทุ่งนาโดยมิได้นึกถึงสิ่งใด เพราะตอนนี้ทุกคนต่างต้องการมาให้ถึงวัดโดยเร็ว เมื่อมาถึงในบริเวณวัด พอทราบว่าหลวงปู่ท่านได้จากไปเสียแล้ว สร้างความอาลัยเศร้าโศกเสียใจเป็นยิ่งนัก บางคนถึงกับร้องไห้ฟูมฟาย บางคนน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ด้วยคิดว่าตอนนี้ที่พึ่งทางใจได้จากไปเสียแล้ว ต่อไปนี้จะพึ่งใครเพราะตอนสมัยหลวงปู่ท่านยังอยู่ ไม่ว่าจะเจ็บไข้ได้ป่วยหรือเดือดร้อนด้วยเรื่องอันใด ก็จะได้หลวงปู่เป็นที่พึ่งปัดเป่าทุกข์ร้อนต่างๆ ให้สิ้นไป ต่อจากนี้ไปจะหันหาไปพึ่งใครได้อีกเล่า ยิ่งทำให้บรรยากาศในบริเวณวัดวังเวงยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อบรรดาศิษย์ทั้งหลายที่อยู่ไกลออกไปทราบข่าวคราว ต่างก็พากันมาที่วัดเจ้าฟ้าศาลาลอยอย่างเนืองแน่นจากทั่วทุกสารทิศ เพื่อกราบนมัสการสรีระและบำเพ็ญกุศลถวายแด่หลวงปู่สงฆ์ตั้งแต่เช้าจรดค่ำคืน ที่วัดเจ้าฟ้าศาลาลอยจะเนืองแน่นไปด้วยผู้คน บ้างต้องจอดรถยนต์เดินกันเป็นระยะทาง ๒-๓ กิโลเมตร ในระหว่างงานมีเหตุอัศจรรย์เกิดขึ้น คือ หาใช่เพียงแต่ผู้คนไม่ที่มานมัสการสรีระของหลวงปู่ แม้แต่เต่าที่ท่านได้เคยเลี้ยงและได้ปล่อยไปแล้ว ยังกลับมาที่วัดเสมือนว่ามันจะทราบว่าหลวงปู่ได้ละสังขารแล้ว

ในวันที่เต่าปรากฏนั้นเกิดพายุหมุน เล่นเอาสังกะสีหลังคาโรงที่สร้างเอาไว้สำหรับรองรับคนที่มาฟังเทศน์ ฟังการสวดพระอภิธรรม กระจัดกระจาย สังกะสีปลิวว่อนแต่ไม่มีใครได้รับอันตรายแต่อย่างใด เต่าตัวนี้มีขนาดประมาณ ๑๕-๒๐ นิ้วเห็นจะได้ เมื่อมาถึงที่ศาลามีคนอุ้มเอาขึ้นไปวางไว้ตรงหน้าหีบศพของหลวงปู่ เมื่อวางเสร็จเต่าตัวนี้ก็ทำหัวผงกๆ จากนั้นก็นิ่ง มีคนเห็นเต่าน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง ข่าวนี้กระจายไปทั่วเมืองชุมพร คนก็เลยมาดูเต่ากันมากขึ้น สิ่งที่น่าประหลาด คือ เมื่อนำเต่าออกมาถ่ายรูปหรือจะนำออกมาวางในลักษณะใดก็ตาม พอวางเสร็จซักครู่เต่าก็จะหันหัวกลับไปที่หีบศพทุกครั้ง แล้วกลับไปนอนนิ่งใต้หีบศพของหลวงปู่

ความแปลกยังมีอีก จนกระทั่งถึงวันที่ ๑๔ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๒๖ จากจำนวนเต่า ๑ ตัวแรก กลายเป็น ๙ ตัว เพราะมีเต่าเพิ่มมาอีก บางตัวมาปรากฏอยู่หน้าลานวัด บางตัวชาวบ้านจับเอามาส่งที่วัด เพราะเขาเล่าว่าตอนขณะที่พวกเขาจะเดินทางมานมัสการหลวงปู่ เต่าได้ออกมาขวางหน้ารถ คล้ายกับว่าจะให้พามันมานมัสการหลวงปู่ด้วยนั่นเอง ที่เป็นอย่างนี้เพราะเหตุว่าเมื่อตอนหลวงปู่ยังอยู่นั้นหากชาวบ้านพบเต่าคลานอยู่หรือว่าจับได้ ก็จะนำมาถวายหลวงปู่ที่วัด ท่านก็จะเอาสีเขียนทาลงไป เขียนชื่อท่านบ้าง เขียนชื่อวัดบ้าง บางตัวก็จะมีอักขระขอม เป็นที่รู้กันว่านี่คือเต่าของหลวงปู่ เป็นเต่าพันธุ์เต่าหก มีลักษณะ ๖ ขา เป็นเต่าพันธุ์เฉพาะถิ่นในแถบเมืองชุมพรนี้ บางตัวหากจะยกต้องใช้ผู้ชายกำลังดีๆ ถึง ๔ คนจึงจะยกได้

มีเรื่องแปลกอีกว่า หลวงปู่ไปเข้าฝันชายคนหนึ่งแถวบ้านสามแก้ว ว่าให้ไปช่วยลูกของท่านที่ตกบ่อด้วย ชายคนนั้นไปดูตามบ่อต่างๆ ก็พบเต่ากำลังตะเกียกตะกายจะขึ้นจากบ่อมาให้ได้ เขาก็ช่วยมาจากบ่อ พอดูที่กระดองเต่าก็เห็นอักษรเขียนว่า ว.ศ.ล. คือ เป็นตัวย่อของวัดเจ้าฟ้าศาลาลอยนั่นเอง ก็เลยนำมาที่วัด มีชาวบ้านที่ได้มานมัสการหลวงปู่ เมื่อมาพบเห็นเต่าก็นำไปตีเป็นตัวเลข นำไปแทงหวย ในงวดวันที่ ๑๖ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๒๖ ถูกกันเกือบทั้งเมืองชุมพร ข่าวเรื่องเต่าของหลวงปู่เป็นที่เกรียวกราวมากในจังหวัดชุมพร

หลวงปู่สงฆ์ท่านได้เข้าพำนักอยู่ประจำที่วัดเจ้าฟ้าศาลาลอยนี้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๖๒ จนถึงวันอังคารที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๒๖ ตรงกับแรม ๙ ค่ำ เดือน ๘ ปีกุน เวลาประมาณ ๑๐.๐๐ น. เศษๆ หลวงปู่สงฆ์ได้มรณภาพลงอย่างสงบ สิริอายุได้ ๙๔ ปี ๓ เดือน ๒ วัน รวมเวลาที่ท่านพำนักอยู่ที่วัดเจ้าฟ้าศาลาลอยทั้งสิ้น ๖๔ ปี

ทางคณะสงฆ์และคณะศิษยานุศิษย์ได้จัดพิธีบำเพ็ญกุศลศพของ “หลวงปู่สงฆ์ จนฺทสโร” และได้ทำพิธีปิดศพในคืนวันที่ ๑๖ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๒๖ หลังจากนั้นทุกๆ คืนจะมีการสวดพระอภิธรรมโดยพระภิกษุสงฆ์ภายในวัด และโดยเฉพาะในวันอังคารซึ่งกับวันคล้ายวันเกิดและวันมรณภาพของหลวงปู่ท่าน จะมีการสวดพิเศษคือการสวดในบทอานัตลักขณสูตรและอาทิตปริยายสูตร สลับกันไปทุกๆ วันอังคารของแต่ละสัปดาห์ และจะมีการสวดครบรอบวันมรณภาพในแต่ละปี ซึ่งตรงกับวันที่ ๒ สิงหาคม ของทุกๆ ปี โดยจะมีการนิมนต์พระเถระชั้นผู้ใหญ่ในจังหวัดชุมพรมาสวดเป็นประจำทุกๆ ปี

ปัจจุบัน สรีระสังขารของหลวงปู่ได้ตั้งประดิษฐานอยู่บนศาลา ๑๐๐ ปี ศาลาธรรมสังเวช วัดเจ้าฟ้าศาลาลอย เพื่อให้คณะศิษยานุศิษย์และพุทธศาสนิกชนโดยทั่วไปได้กราบสักการบูชา แม้ท่านจะมรณภาพรูปกายแตกดับ แต่ท่านยังคงเป็นเทพเจ้าของชาวชุมพรตลอดไป