สุขบ้างทุกข์บ้างสีสันของชีวิต

ฝนก็มาครานี้มีหนาวผ่าน
ใจที่รานร้าวในใครจะเห็น
ฝนที่สาดซัดในใจกระเซ็น
เหมือนดังเป็นม่านหมอกชอกช้ำจริง

ได้แต่มองดวงจันทราคราเดือนเด่น
ฝากเดือนเพ็ญส่งความนัยไปให้หญิง
เฝ้าแต่รอนวลน้องจ้องแอบอิง
ขออย่าทิ้งให้หนาวเหน็บเจ็บอุรา

 

แวะเข้ามาหาเพราะคิดถึง
จิตคำนึงถึงอยู่ไม่รู้หาย
มิตรภาพความสัมพันธ์ไม่จางคลาย
แม้ห่างหายจากไปนานก็ไม่ทิ้ง(เรือน)ชานเดิม(f)

 

มีบางคนรู้อยู่ไม่ไปไหน555++
แอบซ่อนกายแอบอยู่ไม่ห่างหาย
เค้าหรือเธอคนนั้นชอบซ่อนกาย
หนูมาดีรู้ได้เพราะสังหรณ์ใจ(ขำๆ)

 

อยากจะบอกฝากไปให้ใครคนนึง555++
คนที่ซึ่งฉันรักเป็นหนักหนา(แหล่มๆๆ อิๆ)
เค้าเป็นเพื่อนแสนรักปักอุรา
ตราบจนดินสิ้นฟ้าจักไม่ลืม.(แฮ่มมๆๆ555++)

 

ยังคิดถึง คนึงอยู่ ไม่รู้หาย
ห่างเพียงกาย ใจยังเฝ้า ทุกเช้าค่ำ
แม้นวจี กล่าวถ้อย กันน้อยคำ
แต่ใจจำ ซึ้งอยู่ ไม่รู้ลืม

 

:VO:VO:VO

 

แต่ละก้าว ย่างไป ด้วยใจมั่น
ในความฝัน วันหนึ่ง ถึงจุดหมาย
รวบรวมแรง ฝ่าฟัน อันตราย
เพื่อเส้นชัย ดังหวัง ที่ตั่งรอ
แต่ยามเหนื่อย เมื่อยล้า เข้ามาถึง
ใจประหนึ่ง มืดมิด ให้คิดท้อ
มองทุกทาง ตันปิด ทุกทิศรอ
ยามเมื่อท้อ ยิ่งช้ำ ด้วยกรรมเวร
ได้แต่หลับ ตาเดิน เผชิญหน้า
เสี่ยงกับโชค ชะตา ก่วาจะเห็น
แสงร่ำไร อุทัยต้อง ส่องให้เย็น
พอได้เอน เอาแรงสู้ สู่เส้นชัย

 

คิดถึงฉันบ้างไหมใคร่อยากถาม
ได้ติดตามอ่านดูอยู่ทุกทุกหน้า
สุขทุกข์ดีร้ายหรือธรรมดา
เอาเถิดหนาคนดีสู้ต่อไป
คิดถึงเสมอจ้ะ
ไม่ได้แต่งกลอนนานแล้ว คิดไม่ค่อยออก ^__^

 

เขาว่าจิต สื่อถึงใจ ไม่ใช้หรือ
นั้นและคือ ความห่วงใย ที่ไปถึง
ซ่อนได้แค่ เพียงกาย ใจคะนึง
ยังคิดถึง บัวออก ที่ดอกงาม

 

ไม่สบาย ดีขึ้นยังอ่ะจ้ะ?(f)

 

ความเจ็บป่วยนี้เป็นของธรรมดา
สักแต่ว่าผ่านมาแล้วผ่านไป
ไม่มีวันไหนจะคาดคะเนได้
กำลังใจยังเต็มเปี่ยมอยู่ทุกครา
ขอขอบใจในไมตรีจิต
หมู่มวลมิตรร่วมอุดมการณ์หรรษา
สุขบ้างทุกข์บ้างสีสันชีวา
ต้องอดทนจนกว่าจะถึงปลายทาง

 

นั่งรับลม เคยเห็น กลับเย็นเยือก
เหมือนเสียงเรียก ก้องใน กลางใจอยู่
คืนและวัน ผันเลื่อน เปลี่ยนฤดู
แต่คนอยู่ โดดเดี่ยว ยังเดียวดาย
นี้เรื่องจริง หรือใจ อ่อนไหวคิด
แต่ในจิต คะนึง ถึงไม่หาย
หรือความเหงา เข้าช้ำ ย่ำทำลาย
ให้ละม้าย คล้ายเคียง เสียงได้ยิน

 

วันนี้บาน อีกไม่นาน เจ้าก็หล่น
กลิ่นน่ายล ล้อพวกแมง แมลงไต่
ยามมีค่า กาลเวลา มาพาไป
ทิ้งเหลือไว้ เมื่อหมดค่า รอยราคี
ิิิิิิ........ชีวิตไม่ ต่างอะไร จากไม่ดอก
ระรื่นหยอก วันวัย จนได้ที่
ก่อนอ่อนแรง ความชรา ตามราวี
ถึงจุดที่ ล่วงล้าง ไม่ต่างกัน
..........ยามมีค่า อย่าระเริง ด้วยเพลิงหลง
หัดนึกปลง ทรงความดี มีให้มั่น
พอได้ตรึก นึกถึงดี มีต่อกัน
ชีวิตสั้น จงมั่นสร้าง แต่ทางดี

 

ยามเหงาใจเหลียวหาใครให้ใฝ่หา
ใจสั่งมาให้คิดครวญทวนความหลัง
หากมีคนคอยเคียงข้างสร้างพลัง
คงไม่พลั้งพลาดผิดคิดเหงาใจ

แต่เรื่องจริงในวันนี้ไม่มีแล้ว
ทั้งดวงแก้วกลางใจไปทางไหน
ต้องฝืนยืนหยัดสู้อยู่เดียวดาย
คนข้างกายคือว่างเปล่าต้องเข้าใจ

 

​

มาคะนึง ถึงใคร ใจจึงเหงา
นึกว่าเรา คนเดียว โดดเดี่ยวอยู่
ยิ่งคืนหนาว ใจร้าว เศร้าน่าดู
เห็นคนคู่ ใจพี่ นี้ยิ่งตรม
.......หากมีคน เคียงข้าง ได้อย่างคิด
ในชีวิต ของพี่ ที่ขื่นขม
คงสมาน แผลเศร้า ร้าวระบม
จากรสขม บ่มเป็นหวาน เบิกบานใจ

 

เป็นเหมือนนก _ ขมิ้น จากถิ่นพลัด
รอนแรมลัด สัญจร นอนไปทั่ว
ตะวันเย็น ฟ้าดำ ค่ำมืดมัว
ความหวาดกลัว เหมือนเงา เฝ้าติดตาม
ค่ำที่ไหน นอนนั้น จนยันเช้า
ชีวิตเอา อะไร ใจอยากถาม
วันเวลา หลอมหล่อ ก่อรูปนาม
แล้วก็ตาม ละลาย ให้หายลง
บัดนี้หมด แม้กาย ที่ใช้ซ่อน
เหลือแต่ตอน บาปบุญ ที่หนุนส่ง
หากวางบุญ กับบาป ที่หาบลง
จิตคงส่ง พุ่งไกล ไปสุดทาง

 

...คิดถึงเพื่อนคนนึงคิดถึงมาก
อยากจะฝากความนัยส่งไปถึง
หากมีอะไรขาดเหลือพร้อมเจือจุน
สนับสนุนเสริมส่งคนทำดี

อย่าเพิ่งท้อหมดหวังในชีวิต
โชคชะตาเราลิขิตมาเองหนา
เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตอย่านำพา
ถึงเวลาฟ้าประทานหวานหมูเลย...

 

พักสักครู่ ดูใจ นะที่รัก
ที่รู้จัก กันดี น่ะจริงไหม
เธอเหินห่าง ฉันห่างเหิน เกินเข้าใจ
เอ๊ะ!นั่นใคร ไม่ใช่ฉัน มโนเอง

 

ได้แต่ตอบ ขอบคุณ อบอุ่นยิ่ง
แต่ทุกสิ่ง ยิ่งยาม วิ่งตามหา
ก็ยิ่งห่าง เหินไป ไกลสายตา
จะไขว่คว้า กลับว่าง หมดทางไป

 

เห็นบัวหาย ห่างไป ใจหวั่นหวั่น
เมื่อบัวหัน กลับคืน หายขื่นขม
บัดนี้บัว เบ่งบาน หวานคารม
น่าชื่นชม บัวงาม ยิ่งยามเย็น