บันทึกกรรมของฉัน

ราคาตก

มะพร้าวน้ำหอมเหลือราคาลูกละ 2 บาท เซ็งจังเลย ทำไมกดขี่ข่มเหงกันขนาดนี้

 

ลิ้นจี่เป็นกระเทย

ลิ้นจี่กลายเป็นกระเทยทั้งหมดคือลูกมีขนาดเล็กและไม่มีเมล็ด ขายไม่ได้เลยค่ะ

นี่มัน กลียุค ชัดชัด

 

ถังขยะ…

ตั้งแต่โดนหลุมดำ ฉันก็โดนคนกระทำเสมือนเป็นถังขยะ เช่น มาระบายความโกรธใส่ฉัน มาระบายความเครียดลงที่ฉัน มีพฤติกรรมไม่ให้เกียรติฉัน จนฉันเคยชินกับการเป็นถังขยะในที่ทำงาน แล้ววันหนึ่งทนไม่ไหว สติแตกเลยต้องลาออกจากที่ทำงานค่ะ

มาวันนี้ พยาบาลรพ สมเด็จพระปิ่นเกล้าทำกับฉันเหมือนฉันเป็นถังขยะอีกแล้ว นางเหนื่อยแล้วมาระบายอารมณ์ใส่ฉัน ฉันเป็นพลเรือน ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ นางก็เลยจัดเต็มค่ะ

ฉันรู้สึกเหมือนทำงานอยู่ในที่ทำงานเลยค่ะ เป็นถังขยะให้นางระเบิดอารมณ์ใส่ พี่สาวกัลยาณมิตรของฉันสอนว่า อย่าทำตัวเป็นต้นไม้ใหญ่ไม่ลู่ลมค่ะ

นึกถึงพี่คนนึงที่เป็นลูกนายพลที่ทำงานซีพี หากเป็นพี่เขา คงสนุกค่ะ เพราะพี่เขาไม่ยอมคนเลยค่ะ แตกต่างจากฉันโดยสิ้นเชิง พี่เขาถึงได้งานทำที่ซีพีอ่ะค่ะ ส่วนฉันนอนอยู่ในรูค่ะ

 

จิตต้องละเอียดระดับไหนจึงจะทันความโกรธ
มันเร็วประดุจสายฟ้า
และรุนแรงระดับเพลิงพระกาฬ
ที่พร้อมจะแผดเผาเราทุกเมื่อยามเมื่อปะทุขึ้นในใจ
ฉันกำหนดไม่ทัน
ไม่ทันจริงๆ

 

ร้องไห้ในส้วม…

นึกถึงสมัยตอนที่ทำงานในที่ทำงานเก่า ขอความร่วมมือจากใครก็ไม่มีใครสนใจ และมีพฤติกรรมชอบเอาชื่อเราไปใส่ในงานประชุมเพื่อเบิกค่าประชุมแต่ไม่เรียกเราเข้าประชุม ซึ่งบางทีไปจัดประชุมหรือสัมมนาที่ต่างจังหวัด พอเราโวยวายก็หาว่าเราเป็นแกะดำ

พฤติกรรมยังมีอีกคือเบิกโอทีเท็จกันทั้งแผนก เราได้แต่เงียบเพราะไม่อยากเป็นแกะดำ แล้วจ้างคนเกษียณให้ทำงานต่อแล้วต่อว่าเราว่าไม่ทำงานให้ ทั้งๆที่งานอยู่ที่คนเกษียณคนนั้น ควรจะส่งมอบงานให้เราทำต่อ แต่กลับจ้างคนเกษียณที่เป็นพวกเดียวกันทำงานต่อ แล้วมาต่อว่าเราว่าไม่ทำงาน

เราได้แต่ร้องไห้ในส้วม นึกถึงสภาพตัวเองแล้วเซ็ง ออกมากินเงินเดือนน้อยนิดดีกว่า กินวันละร้อยยังดีกว่ารับใช้พวกมัน

ยิ่งอยู่กับพวกมันยิ่งบ้า ยิ่งกินยาเป็นกำกำ มันไม่เคยเรียกไปอบรมเลยแต่ใช้ให้ทำงานให้ พอทำงานให้ไม่ได้ก็บอกว่าเราไร้ความสามารถ เลวระยำที่สุด

 

หากฉันเป็นคนสู้คนคงดี ไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้แบบนี้

ฉันคนเดิม คนที่เคยสู้คน ได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ตายไปนานแล้ว

เหลือเพียง คนขี้แพ้ ที่นอนอยู่ในรู
มีเงินกินข้าววันละ 1 ร้อย
พร้อมกระดาษ 4 แผ่นที่บอกว่าเคยจบอะไรมา
ให้ดูว่า มันเป็นเพียงเศษกระดาษ
ที่ใช้ทำอะไรไม่ได้
ไม่ได้เลยจริงๆ

 

เงียบและโง่ ดีกว่า

ฉันเลือกเงียบและโง่ค่ะ เพราะฉันเคย สู้คนมาก่อน ฉันรู้ดีว่า การเงียบและโง่ ทำให้เกิดผลดีในระยะยาวค่ะ

พยาบาลคิดว่าฉันโง่ค่ะ ฉันแกล้งโง่ ทำไม่รู้ไม่ชี้เมื่อนางด่าทอ ฉันยกมือไหว้นางค่ะ แล้วกล่าวขอบคุณสั้นๆ

นางได้ใจ จึงแผลงฤทธิ์ต่อ ฉันก็แกล้งโง่ต่อค่ะ เดี๋ยวคราวหน้าฉันจะเอาขนมไปให้นางค่ะ นางรู้จักฉันน้อยเกินไปค่ะ ฉันจะเลือกปลาดิบที่พวกปอปชอบกินค่ะ เอาไปให้นาง เรียกองค์ปอปค่ะ ที่รพ ปอปเยอะค่ะ นางเห็นคงชอบ น้ำลายไหลผิดปกติ

ฉันเขียนให้ตลกนะคะ

 

ผลกรรม ตบนักเลง ที่ถนนจรัลสนิทวงศ์

ฉันเคยไปช่วยราชการที่ถนนจรัญสนิทวงศ์ ที่นั่นมีซอยเล็กๆให้จอดรถ ฉันไปถึงตั้งแต่ 7 โมงเช้า มีนักเลงคุม ซอย 2 คนคอยจัดระเบียบรถยนต์ โดยต้องจ่ายวันละ 10 บาท ฉันจ่ายทุกวัน
อยู่มาวันหนึ่งนักเลงมาขอให้ฉันรับผิดชอบค่าไฟในบ้านเขา โดยเขาบอกว่า ไม่ได้จ่ายค่าไฟมาหลายเดือนแล้ว ฉันงงมาก พูดง่ายง่ายคือจะไถเงิน ฉันโทรบอก ทส คนสนิทของคุณพ่อ

ทส คนสนิทของคุณพ่อ นำพลทหารตัวใหญ่สองคน คนนึงมาจากยะลาอีกคนนึงมาจากปัตตานี มาซ้อมนักเลงคนหนึ่งในสองคนนั้น โดยให้คลานไปคลานกลับจากปากซอยไปยังที่จอดรถของฉัน

ส่วนนักเลงอีกคนหนึ่ง ไม่ถูกทำอะไรเลย ได้แต่ยืนดูเพื่อนถูกซ้อม

คนที่ถูกซ้อม ไม่มาเก็บเงินที่ถนนจรัญสนิทวงศ์เป็นเวลาหลายเดือน

ผลกรรมอันนั้นส่งผลให้ฉัน ตบตีตัวเอง อยู่ดีๆก็ตบตีตัวเอง ตอนนั้นป่วยควบคุมมือไม่ได้ กว่าจะรู้ตัวก็ตบตีตัวเองจนระบมไปหมดค่ะ

นี่คือผลกรรม ที่ต้องพบเจอ เพราะไปซ้อมนักเลงที่ถนนจรัญสนิทวงศ์ค่ะ

 

ทาสเอาสมบัติมาคืน…

เรื่องนี้คือเรื่องเล่าประจำตระกูล เล่ากันว่ามีทาสคนหนึ่งขโมยเพชรพลอยประจำตระกูลไป แล้วพายเรือหนีออกจากบ้านคุณปู่ทวด คุณปู่ทวดถือปืนยาวเล็งตั้งแต่เขาออกจากบ้านไปจนเขาพายเรือสุดลูกหูลูกตาไป เล็งอยู่อย่างนั้น โดยที่ไม่เหนี่ยวไก

วันรุ่งขึ้นทาสคนนั้นนำเพชรพลอยมาคืน แล้วมากราบขอโทษพร้อมกับสำนึกผิด คุณปู่ทวดให้อภัย ตั้งแต่นั้นมาไม่มีใครกล้าขโมยของอีกเลย

นี่คือเรื่องเล่าประจำตระกูลค่ะ

ฉันก็ภูมิใจค่ะที่วันนี้ฉันได้แต่เล็งพยาบาลไม่เหนียวไก สมกับเป็นหลานของคุณปู่ทวดค่ะ

 

ทุกข์ไม่ไป หรือเราไม่ปล่อย

 

ฉันลองส่งคำขอเป็นเพื่อนกับคุณณรงค์ เจียรวนนท์ในเฟสบุ๊คดู
เป็นการผูกมิตรกับเขา
ดูซิว่า
เขาจะรับ add friend ไหม
มันเป็นจุดเริ่มการ อโหสิกรรมง่ายๆ ที่ฉันคิดได้
ในเมื่อเขาไม่เปิดใจ
ฉันก็จนปัญญา
ก็อาจต้องจองเวรต่อกันต่อไปอีกจนถึงชาติหน้า
เฮ้อ…
เหนื่อยจัง

 

ฉันเคยส่ง เนคไท ไปให้คุณณรงค์ เมื่อ 6 ปีก่อน

 

จนปัญญาจริงๆค่ะ สุดสายป่านแล้ว
คงต้องปล่อย ว่าว ไปค่ะ

 

เขาหยิ่งกว่าเจ้าชายอาหรับอีกค่ะ 555
ปล่อยเขาไป
เจ้ากรรมนายเวรของฉันค่ะ
ชาติหน้าค่อยว่ากันใหม่

 

ฉันเคยปรึกษาเจ้าชายอาหรับเรื่องจะเอาช้อกโกแลตไปแจกเด็กๆที่ตรอกข้าวสาร (หมายถึงวิญญาณเด็กๆที่นั่น)
แล้วถามเขาว่าเอาช้อกโกแลตยี่ห้ออะไรดี
เขาบอกฉันว่ายี่ห้อ toblerone สิ
เขาไม่รู้ว่าราคามันเอาเรื่องอยู่นะที่เมืองไทย
เขาน่ารักเสมอ
พูดแล้วก็ปวดใจ
ตั้งแต่เขาแต่งงาน
เว็บไซต์ที่เคยเขียนจดหมายถึงเขาก็อันตรธานหายไป
ติดต่อไม่ได้อีกเลย

 

แนนเพื่อนของฉันมีเจ้านายทำงานอยู่ในวังที่เจ้าชายอาหรับอาศัยอยู่
ฉันเคยคิดจะไปสอนหนังสือที่ดูไบ
แต่ทางบ้านไม่อนุญาตค่ะ
และฉันควรตัดใจ
เพราะมันเป็นไปไม่ได้

 

ญาณของเขาแรงมาก
มีครั้งหนึ่ง Thelma and Louise หนีออกมาได้ครึ่งทาง
แล้วถูกจับกลับไปอีกครั้งหนึ่ง
ในตอนนั้น ฉันเห็นแต่ห้องมืดๆ และจะไปช่วยเธอที่ดูไบ
แต่ฉันเองก็โดนขังในโรงพยาบาลค่ะ
สงสารเธอมากค่ะ

 

ฉันเหมือนโดนคำสาป
เวลารักใคร
จะไม่เคยสมหวัง
จะถูกพรากไปทุกครั้ง
ด้วยเหตุผลต่างๆนานา
จนฉันชาชินกับความรักแล้วค่ะ

ฝันดีนะคะเพื่อนสมาชิก

 

เมื่อคืนนี้ฉันเพิ่มเพื่อนในเฟสบุ๊คได้เกือบ 10 คน
เป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนวิศวะจุฬา
บางคนจบ MIT
บางคนทำงานเลยไม่เรียนต่อ
พวกเขายังจำฉันได้
ฉันนึกถึงสมัยเรียน
มีความสุขมากค่ะ

 

พระเกี้ยวลนไฟ…

สมัยเรียนที่เตรียมอุดม เพื่อนในห้อง 843 สอนว่าให้เอาพระเกี้ยวไปลนไฟสิ จะได้สีดำดำคล้ายพี่ม.6 ในตอนนั้นฉันอยู่ม.4 เลยเอาพระเกี้ยวที่ผ่านพิธีปลุกเสก 3 เดือนไปลนไฟด้วยความไร้เดียงสา

ฉันเรียนม.4 แล้วสอบเทียบเข้ามหาลัยได้เลย จำได้ว่าย่างเท้าเข้าจุฬาตอนอายุ 16 ฉันเด็กมากๆเลยค่ะ เพื่อนๆเอาใจและเอ็นดูฉันมากค่ะ

อาจารย์ก็อนุญาตให้เอาขนมเข้าไปทานในห้องได้ เป็นอาจารย์ฟิสิกส์ ชื่ออาจารย์ถาวรค่ะ แถมอาจารย์ยังช่วยตอนสอบแลปฟิสิกส์อีกด้วยค่ะ