เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๒๔ เมษายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๒๔ เมษายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๒๔ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่โรงแรม Hampton by Hilton Hotel เมืองยุ่นเฉิง อยู่ที่ ๑๒ องศาเซลเซียส ทำเอาหลายคนบ่นว่าร้อน..!

ไม่ทราบเหมือนกันว่าเมื่อคืนกระผม/อาตมภาพฟิวส์ขาดท่าไหน ? เพราะว่านอน ๒ ทุ่มแล้วไปตื่นเอาตี ๓ นาน ๆ จะได้นอนยาว ๆ ทีหนึ่ง ๖ - ๗ ชั่วโมงขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้ไม่ได้เดินทางไปไหน พอรู้ว่าเป็นวันพักผ่อน ร่างกายก็เลยทวงคืน เล่นเสียหลายชั่วโมง..! แต่ห้องอาหารก็ยังคงเปิด ๗ โมงเช้าตามเดิม

เมื่อลงไปฉันอาหารเช้าแทบจะไม่มีใครลงมาเลย ก็คือทุกคนขอนอนยาว ๆ ไปก่อน กระผม/อาตมภาพฉันเช้าเสร็จก็กลับขึ้นไปนอนภาวนาอยู่ข้างบน เมื่อครบชุดตามที่เคยทำแล้ว ก็อุทิศส่วนกุศลให้แก่เจ้าที่เจ้าทางและผู้ที่อำนวยความสะดวกให้ตลอดเส้นทางการเดินทางในทริปนี้

จนกระทั่งประมาณ ๘ โมงครึ่งก็เก็บข้าวของลงไปที่ล็อบบี้ พอญาติโยมเห็นหน้าก็แห่กันมาทำบุญยามเช้า ครั้นเวลาประมาณ ๙ โมงครึ่ง รถบัสของเราก็มาถึง ทำเอาพวกเราที่ตั้งหน้าตั้งตาปั๊มตราที่ระลึกของทางโรงแรม ต้องรีบรวบเก็บของตนกันอุตลุด แล้วเข็นกระเป๋าไปขึ้นรถ กระผม/อาตมภาพควักกระเป๋าให้กับโชเฟอร์ไป ๕๐๐ หยวน "คุณอรุณ" ๕๐๐ หยวน และ "น้องการ์ตูน" (นางสาวศรัณย์พร บุรินทรโกษฐ์ ) ๕๐๐ หยวน เป็นรางวัลที่ลำบากตรากตรำกับพวกเรามาตลอดเส้นทางนี้ สรุปว่าค่าใช้จ่ายที่มากที่สุด น่าจะเป็นเงินรางวัลสำหรับผู้ทำงานนี่เอง..!

วิ่งมาถึงสนามบินนานาชาติยุ่นเฉิงเป็นเวลา ๑๐ โมงเช้า อาคาร ๒ ฝ่ายต่างประเทศของทางสนามบินยังไม่เปิด..! จนกระทั่งเห็นพวกเราเดินกันเกะกะไปหมด เจ้าหน้าที่ถึงได้เปิดให้เข้าไป แต่ว่าเคาน์เตอร์เช็คอินไม่มีแม้แต่แมวสักตัวเดียว..! ต้องเอากระเป๋าไปวางรอเอาไว้ก่อน จนกระทั่ง ๑๐.๔๐ น. ถึงมีเจ้าหน้าที่โผล่มา ๒ คน ขณะที่คณะทัวร์อื่น ๆ ตามมาเป็นร้อย..!

ดังนั้น..ทุกอย่างจึงล่าช้าไปหมด แม้ว่าจะออกตั๋วขึ้นเครื่องให้แล้ว แต่ไม่สามารถที่จะฝากกระเป๋าได้ เพราะว่าพนักงานดูแลสายพานกระเป๋ายังไม่เข้างาน กระผม/อาตมภาพได้แต่บ่นอยู่ในใจว่า "อะไรวะ..?!" สนามบินนานาชาติประเทศไหนถึงบริการแบบนี้..!?

รอจน ๑๑.๒๐ น. น้องการ์ตูนเห็นว่าจะเลยเวลาอาหารมากเกินไป จึงได้นำเอากล่องข้าวและน่องไก่มาถวาย ในกล่องก็คือข้าวขาหมู ส่วนน่องไก่สองน่องนั้นน่าจะซื้อมาต่างหาก โดยมีคณะทัวร์อื่นที่เป็นคนไทยฝากแฮมเบอร์เกอร์มาถวายเพลด้วย กระผม/อาตมภาพแบ่งกับ "ท่านปิง" (พระมหากวีศิลป์ วิสุทฺธิกุโล) คนละครึ่ง แต่ตนเองฉันไปหน่อยเดียวก็สละสิทธิ์ให้กับคนอื่น ไปเข้าห้องน้ำแล้วมานั่งรอต่อไป

 

จนกระทั่งเวลาเที่ยงตรง เขาถึงเปิดให้นำกระเป๋าไปเอ็กซเรย์แล้วก็สแตมป์พาสปอร์ตให้ โดยที่ตัวกระผม/อาตมภาพเองต้องรอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ เพราะว่า "คุณละเอียด" เธอเล่นนับทีละตัวอักษรเหมือนเดิม พอครบตัวอักษรในหนังสือเดินทางแล้ว ก็ไปนับในตั๋วอีกต่างหาก..! กระผม/อาตมภาพสงสัยอยู่เหมือนกันว่า ในเมื่อลายนิ้วมือก็ผ่าน ใบหน้าก็ผ่าน แล้วมึงจะยังนับชื่อไปทำอะไร ?! แต่ก็ต้องรอจนกว่าเขาจะปล่อยให้ผ่านเข้าไปข้างใน

เมื่อเข้าไปถึง ทุกคนก็ทำท่าจะเป็นลม เนื่องเพราะว่าเป็นสนามบินใหม่มาก ทำให้ไม่มีร้านค้าอะไรเลยแม้แต่ร้านเดียว สรุปง่าย ๆ ว่าใครคิดจะมาหาอะไรกินก่อนก็ไม่ต้องกิน โปรดรอไปตอนขึ้นเครื่องเท่านั้น พวกเรานั่งรอ ยังโชคดีที่ว่าแม้จะไม่มีอะไรเลย แต่ยังมีเครื่องบินจอดรออยู่ แปลว่าน่าจะได้กลับกันอย่างแน่นอน..!

ขณะที่กำลังนั่งรอและส่งงานอยู่ ก็มีเจ้าหน้าที่ ตม.เดินมาถามหาหนังสือเดินทาง กระผม/อาตมภาพควักส่งให้ เขากำชับว่า "ให้นั่งอยู่ตรงนี้ อย่าไปไหน ขอเอาพาสปอร์ตไปตรวจสอบใหม่เสียก่อน" กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่นั่งหัวเราะอยู่คนเดียว สภาพสนามบินแบบนี้กูจะไปไหนได้วะ ? แม้แต่แมลงวันสักตัวก็ไม่มีให้ดู..!

จนกระทั่งผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เขาถึงมาขอโทษขอโพย แล้วก็ส่งหนังสือเดินทางคืนให้ จนได้เวลาก็เปิดประตูขึ้นเครื่อง ให้พวกเราสแกนตั๋วไปขึ้นเครื่อง ซึ่งใช้เวลาค่อนข้างนานมาก เมื่อมาอยู่ทางด้านนี้ถึงได้เห็นว่า มีเครื่องบินแค่ไม่กี่ลำ ส่วนทางด้านในประเทศนั้น มีเครื่องบินแน่นไปหมด แปลว่าสนามบินนี้มีคนต่างชาติ หรือว่าผู้ที่เดินทางไปต่างประเทศน้อยมาก..!

 

เมื่อขึ้นเครื่องได้ กระผม/อาตมภาพก็ภาวนาส่งใจไปให้กับเจ้าที่ทั้งหลายที่ท่านช่วยดูแลตลอดเส้นทางในวันนี้อีกรอบหนึ่ง แล้วก็ภาวนาทรงอารมณ์ไป ลืมตาขึ้นมาปรากฏว่าผ่านไปสองชั่วโมง "ท่านปิง" (พระมหากวีศิลป์ วิสุทฺธิกุโล) ประธานที่พักสงฆ์เวฬุวัน เมืองโบราณ จังหวัดสมุทรปราการ บอกว่า "เขาถวายอาหารเพลเรียบร้อยแล้ว และสละสิทธิ์ไปแล้วครับ"

กระผม/อาตมภาพถึงรับมาก็คงจะไม่ฉัน เนื่องเพราะว่ามาถวายอะไรกันตอนบ่าย ๒ โมง..!? ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งคิวค่อนข้างจะยาวมาก จากนั้นก็กลับมานั่งที่ของตนเอง ยังโชคดีที่ว่าสามารถที่จะตรวจสอบงานต่าง ๆ ได้ เนื่องเพราะว่าถึงจะไม่มีคลื่นโทรศัพท์แล้ว แต่ด้วยความที่ตนเองถึงเวลาเจอรูป เจองาน ก็จะเคาะให้ "แอ็คทีฟ" ขึ้นมาก่อน จึงเปิดโดยไม่มีคลื่นโทรศัพท์ได้

ปรากฏว่าจะต้องจ่ายค่าเทอม ค่าเครื่องแบบ ให้กับน้องต้นหอม (เด็กหญิงลลินดา ภักดีดาราวรากุล) และน้องต้นน้ำ (เด็กชายพัชรกฤต ภักดีดาราวรากุล) ซึ่งตอนนี้ไปอยู่เป็นเด็กวัดทั้งคู่ ประมาณ ๙,๐๐๐ กว่าบาท ส่วนงาน ๑ อำเภอ ๑ ลานสร้างสรรค์นั้น นายสมเกียรติ นาคศรีโภชน์ รองประธานสภาวัฒนธรรมอำเภอทองผาภูมิ ร่วมมือกับท่านนายกฯ ประเทศ (นายประเทศ บุญยงค์) นายกเทศมนตรีตำบลท่าขนุน และท่านนายกฯ ปาล์ม (นายศราวุธ ศรีทันดร) นายกเทศมนตรีตำบลทองผาภูมิ ช่วยกันจัดสถานที่ให้เกือบจะเสร็จ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์แล้ว แปลว่าพรุ่งนี้กระผม/อาตมภาพที่ไปถึง ก็จะสามารถเข้าสู่ตารางงานของเขาที่วางเอาไว้ได้เลย

เครื่องของพวกเรามาลงที่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิก่อนเวลาหลายนาที เพียงแต่ว่าเมื่อผ่าน ตม.ออกมาแล้ว ต้องเดินไปรับกระเป๋าที่สายพาน ๒๓ ซึ่งเป็นสายพานสุดท้าย ซึ่งร้อยวันพันปี จะมีโอกาสได้ใช้บริการสักครั้งหนึ่ง..!

เมื่อรับมาแล้ว ปรากฏว่า "ลูกแม็ก" (นายณัฏฐดนัย กราสเซ่ต์) ลูกชายของ "หม่าม้า" (นางสาวไพรินทร์ สุวิชชาญพันธุ์) และลูกบุญธรรมของกระผม/อาตมภาพยังมาไม่ถึง พวกเราจึงไม่สามารถที่จะออกไปข้างนอกได้ เพราะว่าอากาศร้อนมาก ไม่ทราบเหมือนกันว่าวันนี้รถติดอะไรนักหนา จะบอกว่าเป็นวันศุกร์หรือ ? น้ำมันก็แพงขนาดนี้ยังจะแห่กันมาอีก รอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รออยู่ ๓๐ กว่านาที

เมื่อ "ลูกแม็ก" มาถึง ก็บอกว่า "ขอทำบุญกับหลวงพ่อก่อนครับ" จากนั้นก็ขนกระเป๋าขึ้นรถ แล้ววิ่งไปส่งกระผม/อาตมภาพที่วัดอุทยาน เพื่อเดินทางต่อไปยังวัดท่าขนุนในคืนนี้เลย เนื่องเพราะว่าเป็นระยะทางที่ค่อนข้างไกล จึงได้ทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเอาไว้ก่อน

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๒๔ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)