เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันเสาร์ที่ ๒๖ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ เมื่อคืนนี้ กระผม/อาตมภาพกลับถึงวัดท่าขนุน ๔ ทุ่มตรง ซักเสื้อผ้า ตลอดจนกระทั่งลงบัญชีรายรับ - รายจ่ายทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ประมาณ ๕ ทุ่ม แล้วนอนสลบไสลไปจนถึงตี ๒ ครึ่ง ถึงได้ลุกขึ้นมาเตรียมตัวในการเจริญพระกรรมฐานและทำวัตรเช้า

การเดินทางไปยังอู่ไถซานงวดนี้ได้รับความเมตตาจากคุณนวลจันทร์ เพียรธรรม ประธานคณะกรรมการบริษัทเอ็นซีทัวร์ เป็นผู้นิมนต์และออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด เพียงแต่ว่าทริปนี้นั้นต้องบอกว่าโอกาสที่จะได้ทำบุญนั้นน้อยมาก ๆ เนื่องเพราะว่าแทบทุกแห่งที่ไปนั้นเป็นมรดกโลกแทบทั้งสิ้น

โดยเฉพาะในวัดวาอารามต่าง ๆ เขาไม่ให้มีตู้ทำบุญ ไม่ทราบเหมือนกันว่าเป็นกฎเกณฑ์ของทางคณะกรรมการมรดกโลกจากทางยูเนสโกหรือเปล่า ? เนื่องเพราะว่าทุกวัดที่ไปนั้น ไม่มีตู้บริจาคแม้แต่ใบเดียว..!

กระผม/อาตมภาพต้องใช้วิธีดื้อทำบุญ ด้วยการนำธนบัตรใบละ ๑๐๐ หยวนไปวางตั้งไว้บริเวณหน้าพระเจดีย์บ้าง หน้าพระประธานบ้าง ถึงมีโอกาสที่จะทำบุญ ส่วนอื่น ๆ ก็เห็นแต่ญาติโยมชาวจีนเขาใช้เหรียญเล็กเหรียญน้อย โยนบริจาคไว้ตรงนั้นบ้างตรงนี้บ้าง เพราะว่าไม่มีที่ให้ทำบุญเช่นกัน

ส่วนที่น่าชื่นใจมากก็คือการขึ้นไปยังบริเวณวัดผูซ่าติ่ง ไม่ว่าจะเป็นภิกษุณีหรือว่าโยมพระ เมื่อเห็นพระอย่างกระผม/อาตมภาพหรือว่า "ท่านปิง" (พระมหากวีศิลป์ วิสุทฺธิกุโล) ประธานที่พักสงฆ์เวฬุวัน เมืองโบราณ จังหวัดสมุทรปราการ ก็ตาม ทุกท่านกราบแบบนอบน้อมต่อพระรัตนตรัยเป็นอย่างมาก ซึ่งเรื่องพวกนี้ถ้าหากว่าไม่ได้ออกจากจิตสำนึกแล้ว ยากนักที่จะกราบได้สนิทแนบเนียนขนาดนี้ ต้องบอกว่าเขาอบรมกันมาดีเหลือเกิน

ไม่ใช่กระผม/อาตมภาพรู้สึกดีที่คนอื่นเขามากราบ หากแต่รู้สึกดีที่ว่าการพระพุทธศาสนาในประเทศจีนนั้น ยังมีการอบรมกริยามารยาทต่าง ๆ ได้ดีขนาดนี้ แสดงออกซึ่งความละเอียดในจิตในใจของผู้อบรมและผู้รับการฝึกอบรมมา ซ้ำยังปฏิบัติโดยที่ไม่อับอายขายหน้าใครเลย เจอหน้าเป็นทรุดลงไปกราบกับพื้น ไม่ทราบว่าเป็นเพราะคณะของกระผม/อาตมภาพเท่านั้น หรือว่าเขาทำแบบนี้กับพระภิกษุทุกรูป แต่ก็ขออนุโมทนาและชื่นชมเป็นอย่างยิ่งมา ณ ที่นี้

อีกส่วนหนึ่งก็คือการกินเจกันทั้งเมืองอู่ไถนั้น ต้องบอกว่าเป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่ง เนื่องเพราะว่าจุดเด่นของพระพุทธศาสนามหายานอย่างหนึ่งก็คือ การงดการเบียดเบียนต่อสรรพชีวิตอย่างแท้จริง ในเมื่องดการเบียดเบียน เขาก็เลยพลอยกินเจไปเลยทีเดียว เมื่อเป็นเช่นนั้น ทุกคนที่มาในบริเวณนั้นก็ต้องรับรู้ว่านี่คือพื้นที่ของพระพุทธศาสนา ไม่ว่าคุณจะมาจากนิกายไหน หรือว่าศาสนาไหนก็ตาม แต่เมื่อเข้ามาอยู่ในบริเวณนี้ เรื่องของข้าวปลาอาหาร ซึ่งเป็นวัฒนธรรมพระพุทธศาสนามหายานอย่างหนึ่ง เขาก็ได้แสดงออกอย่างชัดเจนให้รู้ว่า นี่คือเขตอภัยทาน เขตของพระพุทธศาสนา ซึ่งบ้านของเรานั้น ความชัดเจนตรงนี้ยังไม่มี

ตามที่กระผม/อาตมภาพพบเห็นมาก็คือ ในเรื่องของหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ซึ่งก็จะมีป้ายไปติดแค่บริเวณหน้าหมู่บ้านหรือว่าในโรงเรียนเท่านั้น ดังนั้น..ตรงจุดนี้ของเรายังไม่มีการแสดงออกที่ชัดเจนแบบนั้น

 

ถ้าหากว่าญาติโยมทั้งหลายจะทำแบบชาวศรีลังกา ก็คือการแต่งชุดขาวเข้าวัด หรือไม่ก็ถ้าหากว่าเราจะเอาให้ดูเด่นกว่านั้นก็คือ แต่งชุดขาวทุกวันพระ ไม่ว่าจะเป็นวันพระขึ้นแรม ๘ ค่ำ หรือวันพระขึ้นแรม ๑๕ ค่ำ หรือว่าแรม ๑๔ ค่ำ เหล่านี้เป็นต้น ถ้าเราพร้อมใจทำกันทั้งหมู่บ้าน ก็จะเป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นให้รู้ว่า นี่คือหมู่บ้านรักษาศีล ๕ หรือว่าหมู่บ้านพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง เรื่องพวกนี้เราสามารถที่จะเลียนแบบหรือว่ากระทำในสิ่งที่ดี ๆ ตามคนอื่นเขาได้ หรือว่าจะเป็นผู้นำแก่คนอื่นเขาก็ได้

ส่วนหนึ่งที่กระผม/อาตมภาพได้นำเอาไว้ และยังอยู่จนถึงปัจจุบันนี้ ก็คือการที่โรงเรียนอนุบาลทองผาภูมิแต่งชุดขาวไปโรงเรียนทุกวันพระ ซึ่งในที่นี้ก็หมายถึงวันพระที่มีการเรียนการสอนเป็นปกติ ซึ่งได้ผ่านผู้อำนวยการมาแล้วถึงสามคนด้วยกัน แต่โครงการนี้ก็ยังต่อยอดมาจนถึงปัจจุบันที่ว่า มีการนำนักเรียนเข้าวัดทุกวันพระ

และอีกโรงเรียนหนึ่งก็คือโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา ซึ่งมีการนำนักเรียนเข้าวัดทุกวันศุกร์ เพียงแต่ว่าเด็กโตก็คือโรงเรียนทองผาภูมิวิทยาที่มีถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖ นั้น บางทีก็มีกิจกรรมอื่น ๆ เข้ามาแทรก ทำให้หลายวันศุกร์ก็ไม่สามารถที่จะเข้าวัดได้อย่างที่ตั้งโครงการเอาไว้

อีกสถานที่หนึ่งเป็นที่น่าเสียดายที่สุดก็คือวัดลอยฟ้าเสวียนคงซื่อ ซึ่งชื่อคล้าย ๆ กับวัดเสียนทงซื่อ หรือว่าวัดต้าเสียนทงซื่อนั่นเอง เนื่องเพราะว่าเป็นวัดที่แขวนอยู่กับหน้าผา โดยที่มีเสาค้ำเพียงต้นเดียว และเป็นมรดกโลกเช่นกัน แต่ว่าบังเอิญมาปิดซ่อมในตอนที่เราไปพอดี และจะเปิดในวันที่ ๓๐ เมษายนนี้ ทำเอาพวกเราขาดที่สำคัญไปแห่งหนึ่ง

ไม่เช่นนั้นแล้วเราก็ตะลุยมณฑลส่านซีตั้งแต่หัวมณฑลยันท้ายมณฑล โดยลงที่เมืองยุ่นเฉิง แล้วก็ค่อย ๆ ลัดเลาะขึ้นเหนือไปเรื่อยจนถึงเมืองโบราณต้าถง จากนั้นก็นั่งรถไฟความเร็วสูงย้อนกลับมาอีกทีหนึ่ง พูดง่าย ๆ ว่าไปทีเดียว กวาดทั้งมณฑลไปเลย..!

ต้องเข้าใจว่าประเทศจีนแต่ละมณฑลนั้นใหญ่โตมาก โอกาสที่เราจะท่องเที่ยวให้ได้อย่างใจเป็นเรื่องยาก บางสถานที่อย่างซินเจียงนั้น บางทีนั่งรถ ๕ - ๖ ชั่วโมง หรือ ๘ - ๙ ชั่วโมง เพื่อไปยังแหล่งเที่ยวที่เดียวเท่านั้น แต่ไปถึงแล้วก็คุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง..!

 

ส่วนของมณฑลส่านซีนั้น อยากจะบอกว่าน่าจะเปรียบเหมือนอย่างกับบ้านนอก "ไกลปืนเที่ยง" ของเรา กระผม/อาตมภาพวัดจากคลื่นอินเตอร์เน็ตที่ใช้งานอยู่ เนื่องเพราะว่าไม่คล่องตัวเหมือนกับที่อื่นเขา ในสถานที่อื่นนั้น การที่ส่งเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนให้กับ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) นั้น ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที แต่ว่าที่มณฑลส่านซีนี้มีการต้องรออยู่พักใหญ่เหมือนกัน แต่ก็นับว่ามีคลื่นอินเตอร์เน็ตที่ครอบคลุมค่อนข้างที่จะทั่วถึง

มีจุดเดียวเท่านั้นตอนที่ลงจากเขาอู่ไถซานลงมาแล้ว ปรากฏว่าอยู่ในหุบเขาล้อมรอบ มีเส้นทางรถยนต์อยู่เส้นทางเดียว ตรงจุดนั้นบอดคลื่นอินเตอร์เน็ตชนิดเงียบสนิท ไม่มีอะไรให้ทำได้เลย กระผม/อาตมภาพต้องรอจนกว่ารถจะวิ่งพ้นหุบเขานั้น ซึ่งใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว..!

ดังนั้น..ในเรื่องของการไปประเทศจีนนั้น ไม่ใช่ว่าเขาจะเจริญเสมอกันทั้งหมด ก็ยังมีสถานที่ซึ่งเป็นส่วนที่พัฒนาช้ากว่ามณฑลอื่น ๆ เขา หรือว่าการพัฒนานั้นไปเน้นในเรื่องของสาธารณูปโภคอื่น ๆ ก่อนก็ไม่ทราบ จึงทำให้ในส่วนนี้นั้นบางทีก็ไม่ได้ดั่งใจ แต่ก็ดีกว่าหลาย ๆ ประเทศที่ไปมา เพราะว่าบางประเทศนั้น กว่าจะส่งเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนได้ บางทีก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลยทีเดียว ไปแล้วทำให้รู้สึกว่ารักประเทศไทยขึ้นอีกมาก..!

อย่างเช่นที่วัดท่าขนุนนี้ เสียงธรรมจากวัดท่าขนุนส่งให้ "ไอ้ตัวเล็ก" ใช้เวลา ๓ - ๔ วินาทีเท่านั้น ต้องบอกว่าเร็วสุด ๆ และได้ยินนักท่องเที่ยวต่างชาติบอกว่า คลื่นอินเตอร์เน็ตของบ้านเรานั้นถือว่าติดอันดับต้น ๆ ของโลกเลยทีเดียว ในอาเซียนทั้งหมดนี้ เราเป็นรองแค่สิงคโปร์ประเทศเดียวเท่านั้น กระผม/อาตมภาพที่ไปมาจนแทบจะทั่วอาเซียนแล้ว ขอยืนยันตรงนี้เช่นกัน

สำหรับวันนี้ กระผม/อาตมภาพจะต้องออกไปร่วมพิธีเปิดโครงการ "๑ อำเภอ ๑ ลานสร้างสรรค์" ซึ่งเป็นนโยบายของผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี ที่ดำเนินโครงการนี้มาก็เพื่อที่จะกระตุ้นเศรษฐกิจของแต่ละอำเภอให้เฟื่องฟูขึ้น แต่ว่ามาดำเนินงานเอาตอนช่วงภาวะสงครามบังเกิดพอดี ก็เลยทำให้นักท่องเที่ยวทั้งหลายอาจจะมาน้อยไปหน่อย เมื่อเช้าตอนที่เป็นโครงการ "วันเสาร์ใส่บาตรตลาดริมแคว ยลวิถีเมืองท่าขนุน" บวกกับโครงการ "๑ อำเภอ ๑ ลานสร้างสรรค์" แล้ว ก็ยังมีนักท่องเที่ยวไม่มากเท่ากับบางฤดูกาลของอำเภอทองผาภูมิในช่วงก่อนนี้ แต่ก็ยังดีกว่าที่จะไม่ได้ทำอะไรเลย

แม้ว่างบประมาณที่ทางกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรมจะเจียดมาให้ มีแค่ ๔๕,๐๐๐ บาทเท่านั้นก็ตาม เนื่องเพราะว่าต่อให้ไม่มี ถ้าจัดงานเช่นนี้ กระผม/อาตมภาพก็ต้องควักกระเป๋าเองอยู่แล้ว ดังนั้น..ในส่วนนี้ก็ถือว่าช่วยให้กระผม/อาตมภาพจ่ายน้อยลงไปนั่นเอง จึงมาบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนก่อนเวลาเอาไว้ จะได้ออกไปเปิดงานร่วมกับเขา และก็คงจะไม่ได้ทำวัตรค่ำเช่นเคย เพราะว่าเป็นเวลาที่คาบเกี่ยวกันพอดี

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๒๕ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)