บันทึกกรรมของฉัน

พี่พี่พยานาคมอบเพชรพยานาค

ตอนฉันป่วย พี่พี่พยานาคมอบเพชรพยานาคมาให้ฉันเก็บไว้ เอาไว้รักษาตัว แต่ถูกทางโรงพยาบาลบังคับให้ถอดออกแล้วแอดมิด 3 เดือน เพชรพยานาคถูกสลับเอาไปแล้วค่ะ

ท่านปู่เป็นห่วงที่ฉันมาเกิดเป็นมนุษย์ในชาตินี้ จึงให้พี่พี่เอาเพชรพยานาคมาให้ แต่ฉันกลับรักษามันเอาไว้ไม่ได้ค่ะ รวมทั้งตาทิพย์

เมื่อฉันใช้ภพชาติมนุษย์เรียบร้อยแล้ว ก็จะต้องไปเกิดเป็นพยานาคเหมือนเดิมค่ะ เพราะมี กรรม เป็นเครื่องพันธนาการเอาไว้ ยังใช้กรรมไม่หมดค่ะ ฉันโยงเสาร์ห้าไว้ที่นี่ค่ะ ตามรูป

 

หินที่โดนสลับ

 

กุณฑาลิณี วิชาลับของพยานาค

ตอนแรกฉันก็แปลกใจ ว่าทำไมฉันฝึกกุณฑาลิณีหรืองูไฟใช้เวลาแป๊ปเดียว ที่แท้เป็นเพราะเคยฝึกมาตั้งแต่อดีตชาตินั่นเองค่ะ

ชาตินี้เลยติดตัวมา แล้วงูไฟนี้ถือว่าเป็น ตบะ ของพยานาคด้วยนะคะ เป็นพลังกายทิพย์ของพยานาคค่ะ

เมื่อก่อนฉันรับฝึกงูไฟ ตอนนี้ตั้งแต่ฉันถูกธาตุไฟเข้าแทรก ฉันเลยไม่ได้สอนงูไฟให้ใครเลยค่ะ

 

การหาคู่

สำหรับคนที่รวมญาณสำเร็จแล้วนั้น การหาคู่สำคัญมากค่ะ เช่น บางคนรวมญาณแล้วเป็นจิ้งจอกเก้าหาง แล้วเกิดไป ปิ๊ง กับพยานาค แบบนี้ มันไม่เวิร์คอ่ะค่ะ มันเข้ากันไม่ได้อ่ะค่ะ ต้องเลือกเผ่าเดียวกันค่ะ

ทั้งนี้เนื่องจาก สรีระศาสตร์ค่ะ เช่น ช่องสืบพันธุ์ของพยานาค จะไม่ใช่ ช่องเดียวกับจิ้งจอกเก้าหาง พูดง่ายๆคือ ทำอย่างไร ก็ไม่ถูกใจค่ะ

ฉะนั้น ควรดูหลักสรีระศาสตร์ และเผ่าพันธุ์ด้วยนะคะ

ฉันเคยเจอวังหน้าท่านหนึ่งโหดมากเลยค่ะ เอามีดแทงช่องสืบพันธุ์ของพยานาคตัวเมียเพื่อไม่ให้สามารถผสมพันธุ์กับพยานาคเพศผู้ได้เพราะอิจฉาที่รวมญาณแล้วเป็นพยานาคค่ะ แล้วบังคับให้พยานาคเพศเมียหลับนอนในร่างมนุษย์ต่อไปค่ะ

โหดไหมคะ

 

ฉันเจอมาหลายรูปแบบค่ะ
จนเบื่อค่ะ
มิติสวรรค์ไม่ต้องทานอาหาร
แจกอาหารทิพย์
ดื่มอย่างเดียว
แต่มีเซ็กส์
มิตินรกก็มีเซ็กส์
ที่สงบสุขที่สุดคือวัดค่ะ
แต่จะไม่ทันเทคโนโลยีเพราะมัวแต่นั่งสมาธิเข้าฌาน
โลกมนุษย์ก็วุ่นวาย กระเสือกกระสน
เฮ้อ…
เหนื่อยจัง
พระนิพพาน บารมีก็ไม่ถึง

 

โมเดลบุญ…

ฉันมีแนวความคิด จะสร้างโมเดลบุญ ว่าบุญ เกิดจากอะไร ตามคำสอนในพระไตรปิฎกค่ะ แล้ววัดระดับบุญออกมา เป็นเงินบาทค่ะ คือ วัดระดับบุญออกมาเป็นทรัพย์สินที่คนคนหนึ่งถือครองอยู่ค่ะ

จากนั้น เมื่อคนคนนั้น ทำบุญด้วยเงินก้อนหนึ่งเช่น 100 บาท ด้วยการบริจาคทาน ก็คำนวณย้อนกลับไปว่า เกิดจากทานกี่หน่วยทานนั้นๆค่ะ ก็จะทราบปริมาณทานในหน่วยของทานนั้นๆค่ะ

นี่คือตัวอย่างการคำนวณทานในหน่วยทานค่ะ

แต่ปัญหาคือ ยังสื่อสารกับโปรแกรมเมอร์ไม่ได้ เขาคิดว่าฉันบ้าบอค่ะ

 

บอส

ขอโปรแกรมเมอร์สักคนสิคะ
มาต่อจิ๊กซอว์ในหัวหน่อย
รับรองว่า มีผลงานชิ้นโบว์แดงค่ะ

 

อย่างงี้ต้องคุยกับคุณชี้ดาบค่ะ

 

เก็บเอาไว้ในปอกเหล็ก…

วังหน้าที่ฉันเล่าข้างบนนั้น เขาเก็บ ส่วนนั้นของเขา ไว้ในปอกเหล็กค่ะ ห่อหุ้มไว้อย่างดี แต่เนื้อข้างใน เน่าเกือบหมดแล้ว !!!

เขาโหดร้ายมาก สักหน้าผากผู้หญิงที่เขาไม่ถูกใจ ประจานคนทั่วไปเลยค่ะ นอกเหนือจากการเอามีดแทงอวัยวะของนางพยานาคตัวเมียตามที่ได้เล่าให้ฟัง

แต่หากถูกใจใคร จะประเคนรางวัลให้เต็มตัวเลยค่ะ ทั้งบทกวี ดอกไม้ สร้อย แก้วแหวน เต็มไปหมดเลยค่ะ

จากภาพคือ ดอกแก้วเจ้าจอมค่ะ อย่าถามนะว่าฉันได้มายังไง เพราะตี2 ยังต้องตื่นมาอ่านไลน์รับโทรศัพท์เลยค่ะ

 

เห็นมาหลายมิติจนเบื่อค่ะ
ก็ไม่พ้นเรื่องเสพกามกันเลย
แต่เวลาไปสวรรค์ดีอยู่อย่างหนึ่งค่ะที่เหงื่อไม่เคยออกเลยแม้จะตากแดด
เสื้อผ้าก็เลยสะอาด แค่เอาเข้าตู้เสื้อผ้าแล้วอบกับดอกไม้แห้งก็พอค่ะ ไม่ต้องซัก
ไม่เหมือนเมืองนรก ต้องซักผ้าบ่อยมากเลยค่ะ
เนื้อตัวมีกลิ่น

ฝันดีค่ะเพื่อนสมาชิก

 

การเดินจงกรมสำหรับกายทิพย์ที่ไม่มีเท้า

กายทิพย์ที่ไม่มีเท้าเช่น งู พยานาค ปลา เงือก เป็นต้น เวลาจะเดินจงกรม ให้จินตนาการว่าตนเองมีเท้า โดยจินตนาการภาพเท้าในหัว แล้วกำหนด ขวาย่างหนอไปที่ภาพเท้าขวาในหัว จากนั้นกำหนด ซ้ายย่างหนอไปที่ภาพเท้าข้างซ้ายในหัว

นี่คือเทคนิคค่ะ

ก็จะสามารถเดินจงกรมได้เหมือนกายทิพย์ที่มีเท้า

 

การเดินจงกรมสำหรับกายทิพย์เป็นสัตว์ 4 เท้า

ให้เอาขาหน้าขวาแตะเท้าหลังขวา ขาหน้าซ้ายแตะเท้าหลังซ้าย แล้วเดินจงกรมขวาย่างหนอ-ซ้ายย่างหนอตามปกติค่ะ

ก็จะไม่ งง เวลาเดินจงกรมค่ะ

ทั้งนี้เนื่องจาก หากรวมญาณแล้วเป็นสัตว์ 4 เท้า การเดินจงกรมในร่างมนุษย์จะสับสนขาหน้าและขาหลัง ดังนั้น ต้องเอามือมาแตะขาเอาไว้ค่ะ

นี่คือเทคนิคเล็กๆน้อยๆค่ะ

 

" จิตของผู้มีบุญมาก เป็นยังไง "

๑. "#ไม่บ่น"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นปัญญา ทำให้ยอมรับต่อความเป็นจริงของชีวิต ทำให้รู้เห็นและเข้าใจถึงระดับวาสนาของตนและบุคคลอื่น ความเป็น ไปของชีวิตนั้นขึ้นตรงต่ออำนาจบุญกรรมที่ทำไว้ บ่นไปก็แค่นั้นเอง ที่ได้มา ที่มีอยู่ ที่เสียใจ ที่ไม่ได้ดั่งใจ ทุกสิ่งทุกอย่างนั้น มันคือ “ผลแห่งกรรม” อันเป็นสมบัติของเราเอง



๒. "#ไม่กลัว"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นความเข้มแข็ง กล้าหาญ ตามกำลังของบุญฤทธิ์ ทำให้ไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรคและปัญหาที่จะเกิดขึ้น เพราะมีความมั่นใจในความเป็นผู้บริสุทธิ์ ความเป็นผู้มีบุญของตน เมื่อจะคิด จะทำอะไรลงไป ล้วนมีกำลังบุญมารองรับทั้งหมดทั้งสิ้น



๓. "#ไม่ทำชั่ว"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นตัวควบคุม บริหารจัดการ ตามกำลังของบุญฤทธิ์ ทำให้เกิดความกลัว ความละอายต่อบาป ต่อกรรม

ความผิดน้อยใหญ่ ทั้งในที่ลับและที่แจ้ง เห็นถึงความเสียหาย หลายภพหลายชาติ เห็นถึง ผลกระทบต่อครอบครัว ต่อโลกต่อสังคม อย่างมากมายมหาศาล



๔. "#ไม่คิดมาก"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นความสะอาด ความสว่าง ความสงบ ตามกำลังของบุญฤทธิ์ ทำให้เกิดพลังแห่งความสงบ แห่งจิตแห่งใจ ไม่ฟุ้งซ่านรำคาญใจ ไม่คิดเป็นทุกข์ ความคิดทุกความคิด ล้วนนำมาซึ่งความเบิกบานกายใจ ไม่คิดเบิกความทุกข์ มาใช้ก่อน



๕. "#รอได้ #คอยได้"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นความใจเย็น มีความยืดหยุ่น ตามกำลังของบุญฤทธิ์ ไม่ใจร้อน ใจเร็ว เห็นถึงจังหวะ และโอกาสของชีวิต



๖. "#อดได้ #ทนได้"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นพลังงานเข้มแข็ง ตามกำลังของบุญฤทธิ์ ทำให้มีความอดทน ที่เป็นหนึ่งเป็นเลิศ มีความคิดที่ไม่หวั่นไหว เห็นความสำเร็จทุกชนิดมาจากความอดทน อดทนอย่างมีความสุข



๗. "#สงบได้ #เย็นได้"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะเป็นสภาพให้เป็นคนที่สงบได้ เย็นได้ ตามกำลังของบุญฤทธิ์ ไม่เป็นคนที่ร้อนรน กระวน กระวาย สับส่าย วุ่นวาย ในสิ่งที่ไม่เป็นสาระ ในสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น แม้จะตกอยู่ใน เหตุการณ์ที่เลวร้าย ก็ทำใจได้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



๘. "#ปล่อยได้ #วางได้"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นคนที่รู้จักการละ การวาง ตามกำลังของบุญฤทธิ์ ไม่เป็นคนที่แบกทุกอย่างที่ขวางหน้า ยึดทุกอย่างที่เกิดขึ้น



๙. "#รู้ได้ #ตื่นได้ #และเบิกบานได้"

เมื่อมีบุญแล้ว ผลแห่งบุญนั้นก็จะแปรสภาพให้เป็นความรู้ตื่น เบิกบาน ตามกำลังของบุญฤทธิ์ เป็นผู้รู้ ต่อความ เป็นจริงของชีวิต ไม่ปล่อยชีวิตให้ตกไปในกระแสของความโลภ ความโกรธ ความหลง จิตใจมีความอิสระเต็มที่ ทุกวันทุกเวลาทุกนาที



#หลวงตามหาบัว #ญาณสัมปันโน

วัดป่าบ้านตาด ต.บ้านตาด อ.เมือง จ.อุดรธานี

— กับ Kunpatta Tharee

 

ศุกร์12 มิถุนายน 2569
ขอน้อมส่งเสด็จสู่สวรรคาลัย

 

เปิดตำนานบรมครูผู้วิเศษสองฝั่งโขง “หลวงปู่สมเด็จลุน วัดเวินไซ” ปราชญ์แห่งนครจำปาศักดิ์

หากจะเอ่ยถึงนามของพระมหาเถราจารย์ผู้ทรงอภิญญาญาณขั้นสูงสุด และมีชื่อเสียงเลื่องลือระบือไกลไปทั่วดินแดนลุ่มน้ำโขงทั้งฝั่งไทยและฝั่งลาว ชื่อของ “หลวงปู่สมเด็จลุน” หรือที่รู้จักกันในนาม “สำเร็จลุน” แห่งวัดเวินไซ เมืองโพนทอง นครจำปาศักดิ์ ย่อมเป็นที่เคารพศรัทธาอย่างสูงสุดในฐานะพระผู้ทรงตบะบารมีและมีอิทธิปาฏิหาริย์เหนือกฎธรรมชาติจนถูกขนานนามให้เป็น "ผู้วิเศษสองฝั่งโขง"

⛰️ ชาติภูมิและการแสวงหาธรรมในเพศบรรพชิต

แม้ในบันทึกทางประวัติศาสตร์จะไม่มีหลักฐานวัน เดือน ปีเกิดของท่านที่แน่ชัด แต่จากการเทียบเคียงชีวประวัติครูบาอาจารย์ร่วมสมัย คาดว่าท่านคงถือกำเนิดขึ้นราวปี พ.ศ. 2379 ณ บ้านจิก (ซึ่งปัจจุบันเป็นหมู่บ้านร้าง ต่อมาคือบ้านทรายมูล อ.เขมราฐ จ.อุบลราชธานี) ก่อนที่โยมบิดามารดาจะอพยพครอบครัวมาปักหลักที่บ้านสะพือ อ.ตระการพืชผล จ.อุบลราชธานี ในเวลาต่อมา

เมื่ออายุครบบวช ท่านได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์โดยมี “พระอาจารย์อุตมะ” แห่งวัดสิงหาญ พระปรมาจารย์ใหญ่ผู้เรืองเวทย์ในยุคนั้นซึ่งมีศักดิ์เป็นอา เป็นผู้บวชและอบรมสั่งสอนสรรพวิชา ทั้งการเรียนอักษรขอม อักษรธรรม พระธรรมวินัย ตลอดจนการฝึกกรรมฐานอย่างเข้มข้น

‍♂️ จากพระดื้อผู้ใฝ่ภาวนา สู่การหลบเร้นในป่าลึก 20 ปี

ในสมัยที่เรียนรู้วิชาร่วมกับศิษย์ร่วมสำนักอย่างหลวงปู่สีดา หลวงปู่สมเด็จลุนมีปฏิปทาที่แปลกแยกจากรูปอื่น ท่านไม่ชอบช่วยกิจการงานใด ๆ ภายในวัด แต่หลังจากฉันภัตตาหารเสร็จจะมุ่งมั่นนั่งสมาธิภาวนาอย่างเด็ดเดี่ยว จนพระอาจารย์อุตมะถึงกับเอ่ยปากว่า “ถ้าชอบภาวนาอย่างเดียว เจ้าก็ออกไปอยู่ป่าเสีย” คำพูดนั้นกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ หลวงปู่สมเด็จลุนได้แบกกลดเดินเข้าป่าลึกและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนานกว่า 20 ปี โดยไม่มีใครรู้ว่าท่านไปพำนัก ณ ที่ใด จนกระทั่งท่านได้หวนกลับมายังวัดสิงหาญอีกครั้ง พร้อมกับเกียรติคุณความแก่กล้าในสรรพวิชา คาถาอาคม และเรื่องเล่าลือประหลาดว่าท่านสามารถ "เหาะเหินเดินอากาศและย่นระยะทาง" ได้อย่างน่าอัศจรรย์

ปาฏิหาริย์สยบเรือฝั่งฝรั่งเศส และวัตรปฏิบัติลึกลับเหนือโลก

ปฏิปทาและอภินิหารของหลวงปู่สมเด็จลุนถูกเล่าขานกันปากต่อปาก โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่มีชาวฝรั่งเศสมาลองดี ท้าทายพุทธศาสนาด้วยการนำสุราใส่กาน้ำมาถวายพระเณร หลวงปู่สำเร็จลุนจึงให้โอวาทสั่งสอนเรื่องความอยากของมนุษย์ และตำหนิฝรั่งผู้นั้นว่าดูถูกพระศาสนา เมื่อฝรั่งคนนั้นเดินกลับไปขึ้นเรือกำปั่นเพื่อเดินทางกลับ ปรากฏว่าเครื่องยนต์เรือสตาร์ทติดดังปุด...ปุด...ปุด แต่เรือกลับนิ่งสนิทไม่ยอมเคลื่อนที่ไปไหนเลยนานถึง 3 วัน!

สุดท้ายฝรั่งเศสคนนั้นต้องยอมสยบราบคาบ นำน้ำมันก๊าดและเทียนไขมาถวายพร้อมกราบขอขมาโทษ หลวงปู่สมเด็จลุนจึงกล่าวว่า “มึงไม่รู้จักกู” ก่อนจะเอาเท้าแตะผิวน้ำเพียง 2 ครั้ง เรือกำปั่นจึงสามารถแล่นออกไปได้ทันที

นอกจากนี้ วัตรปฏิบัติส่วนตัวของท่านยังลึกลับเหนือโลก ท่านไม่ฉันอาหารมาก แต่โปรดฉันมะพร้าวขูดคลุกน้ำตาล บางครั้งสามารถอดอาหารไม่ฉันอะไรเลยได้เป็นเดือน ๆ โดยร่างกายยังคงแข็งแรง และบ่อยครั้งที่ท่านนั่งอาบน้ำอยู่ในถังใบนานตั้งแต่เช้ามืดจนถึง 2 ทุ่ม โดยเอามือจุ่มน้ำบริกรรมคาถาภาวนาไปพร้อมกัน จนผู้ที่ไม่เข้าใจในอริยบทของพระอริยสงฆ์ต่างพากันคิดว่าท่านเป็น "พระบ้า"

ชนะสัจจะทดสอบยอดปราชญ์ คัมภีร์ใบลานหนาหนึ่งคืบ

ความอัจฉริยะทางปัญญาของหลวงปู่สมเด็จลุนปรากฏเป็นที่ประจักษ์ เมื่อครั้งที่คณาจารย์และผู้รู้จากสำนักต่าง ๆ มาจัดสอบเพื่อทดสอบความเป็นปราชญ์ของเมืองนครจำปาศักดิ์ โดยนำคัมภีร์ใบลานจำนวนมากมาแกะสายผูกออก แล้วเทคละปะปนรวมกันในห้องใหญ่จนกองหนาถึงหนึ่งคืบ พร้อมตั้งเงื่อนไขให้ผู้เข้าทดสอบจัดคัมภีร์แยกเป็นผูกให้ถูกต้องดังเดิมภายในเวลาเพียงครึ่งวัน ปรากฏว่าไม่มีผู้รู้คนใดทำสำเร็จ ยกเว้นเพียง หลวงปู่สมเด็จลุน รูปเดียวเท่านั้นที่สามารถจัดแยกคัมภีร์ทุกเล่มได้อย่างถูกต้องแม่นยำด้วยไหวพริบปฏิภาณอันเป็นเลิศ

สำหรับสมณศักดิ์คำว่า “สำเด็จ” หรือ “สำเร็จ” (ญาสำเร็จ) นั้น มิใช่สมณศักดิ์จากส่วนกลาง แต่เป็นสมณศักดิ์ที่ชาวบ้านและชาวเมืองพร้อมใจกันทำพิธี “หดสรง” (สรงน้ำ) มอบถวายให้แก่พระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ แตกฉานในพระไตรปิฎกและเรียนจบหลักสูตรมนต์โบราณขั้นสูง เพื่อเป็นการยกย่องว่าท่านเป็นพระผู้ปฏิบัติภารกิจสำเร็จหลุดพ้นจนถึงขั้นพระอริยบุคคลแล้ว

ปัจฉิมบท: มรดกไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์และการละสังขาร

ในพรรษาสุดท้ายขณะที่หลวงปู่สมเด็จลุนจำพรรษาและอาพาธหนัก ณ วัดเวินไซ เมืองโพนทอง ท่านได้ส่งคนไปตาม “หลวงปู่โทน กนฺตสีโล” (ในขณะนั้นบวชได้ 3 พรรษา) ให้มาพบ แต่ด้วยภาระหน้าที่ในการสอนพระเณรทำให้หลวงปู่โทนเดินทางไปไม่ทัน ทว่าก่อนที่ดวงจิตของหลวงปู่สมเด็จลุนจะดับลง ท่านได้แสดงอนาคตังสญาณ สั่งเสียงมอบ “ไม้เท้าประจำตัว” (ไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์) ฝากไว้กับหลวงปู่สีดาเพื่อส่งต่อให้แก่หลวงปู่โทนแต่เพียงผู้เดียว โดยกำชับว่าห้ามมอบให้คนอื่นเด็ดขาด

หลวงปู่สมเด็จลุน ละสังขารลงอย่างสงบในเพศบรรพชิตเมื่อปี พ.ศ. 2463 ณ วัดเวินไซ สปป.ลาว สิริอายุรวมได้ 84 ปี พรรษา 64 ปิดฉากตำนานมหาเถราจารย์ผู้เรืองสรรพเวทย์แห่งลุ่มน้ำโขง ทิ้งไว้เพียงคุณงามความดี บารมีธรรม และไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ที่สถิตมั่นเป็นสิ่งสักการบูชา ณ วัดบูรพา บ้านสะพือ สืบมาจนถึงปัจจุบัน

#สำเร็จลุน #วัดเวินไซ #นครจำปาศักดิ์ #ผู้วิเศษสองฝั่งโขง #หลวงปู่โทนวัดบูรพา #อักษรธรรมล้านช้าง #พระกรรมฐาน #วิชากายสิทธิ์ #พระอริยสงฆ์

 

พยานาค…นอนกรรมฐาน

เมื่อรวมญาณได้เป็นพยานาคแล้ว การนั่งท่านั่งวิปัสสนากรรมฐานนั้นจะเป็นเรื่องยาก เพราะจะหายใจลำบาก ท่าที่เหมาะสมที่สุดในการกำหนดอานาปาณสติคือท่านอนค่ะ

แต่ทั้งนี้ จักระทั้ง 7 จะไม่ขนานไปกับแกนขั้วโลก นั่นคือ จะไม่อยู่ในแนวขั้วโลกเหนือ-ขั้วโลกใต้ แต่จะขนานกับเส้นละติจูดแทน ทำให้ไม่ได้รับพลังสนามแม่เหล็กไฟฟ้า นี่คือปัญหาของการนอนทำกรรมฐานค่ะ

ดังนั้น ต้องเลือกเอาว่า จะหายใจสะดวกคือเอาสมาธิเฉยๆ (บำเพ็ญตบะ)หรือจะปรับระดับสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในร่างกาย(ปรับภพภูมิ)ค่ะ

 

13 มิถุนายน 2569

ผ่อนไอโฟน 15 เพิ่งหมด ไอโฟน13 เสียอีก ต้องซื้อใหม่ เพราะทดลองเปลี่ยนหน้าจอไปด้วยสนนราคา 2.5 พันแล้วไม่เวิร์ค เสียดายค่าซ่อมจริงๆ รู้งี้ซื้อไอโฟน 15 อีกเครื่องไปเลยดีกว่า แต่ไม่มีงบ ต้องอดทน

ฟันก็ต้องไปครอบและรักษารากฟัน ยังไม่มีงบประมาณเลย อาศัยแปรงฟันหลังอาหารทุกมื้อไปก่อน รอคิวหมอโรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า

นี่ไง เขาถึงบอกว่า คนจนป่วยไม่ได้ ห้ามป่วย เพิ่งเข้าใจก็บัดนี้

 

อะไหล่ปลอมในไอโฟน 13

ฉันเป็นเด็กวิศวะ อะไรที่ซ่อมได้ก็ซ่อมไป อะไรที่เป็นอะไหล่เทียบเคียงได้ก็เอามาใส่แทนของจริงไปก่อน ไม่จำเป็นต้องเป็นของแท้ เพราะราคาถูกกันกว่าครึ่ง แม้ว่าคุณภาพจะต่างกันเยอะก็ตาม เอาการใช้งานได้เป็นพอ เฉกเช่น จอมือถือไอโฟน 13 เครื่องนี้ มันไม่ถนอมสายตาเลย มันสว่างเกินไป ทำให้เคืองตา เวลาใช้นานๆ

ก็คนมันมีรายได้จำกัด งานไม่มีทำ ถึงจะออกไปหางานทำก็ทำงานไม่ได้เพราะป่วย เลยต้องใช้เงินอย่างจำกัด งบมีแค่นี้ ก็ต้องซ่อมกันไป รถของฉันก็ปะยางไว้ยังไม่ได้เปลี่ยนยางเลยค่ะ ซ่อมไปเรื่อยๆเหมือนไอโฟน

ส่วนฟันกรามของฉัน ก็ใช้การแปรงฟัน 3 เวลา ด้วยยาสีฟันแบบแห้ง เสมือนโบกปูนเอาไว้ค่ะ

นี่แหละ ชีวิตเด็กวิศวะจนๆ

 

https://www.seub.or.th/bloging/into-the-wild/wild-write/wild-write-morning-sun/

 

โปรแกรมเขียนนิยาย VS เรื่องจริง

อาจจะฟังดูเป็นแนวแฟนตาซีสำหรับหัวข้อนี้ แต่เพื่อนๆ เคยดูหนังแล้วพบว่า หนังนี้เหมือนมาจากเรื่องจริงไหมคะ โปรแกรมเขียนนิยายสำเร็จรูปสมัยปัจจุบันนี้ก็เอาพล็อตเรื่องมาจาก คลังข้อมูล หรือ data warehouse ที่มีอยู่นั่นเองค่ะ นั่นคือ อาจเอามาจากเรื่องจริงที่ได้เกิดขึ้นแล้วก็เป็นไปได้

ดังนั้น จึงทำให้เกิดฐานข้อมูลใน คลังข้อมูล ของ AI เพิ่มขึ้นด้วยนิยายที่เราแต่งเพิ่มขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่า อาจจะไปคล้ายกับโครงเรื่องของชีวิตของใครคนใดคนหนึ่งก็ได้ในจักรวาลนี้ อันเป็นเรื่องธรรมดา

ประเด็นคือ หากเหตุการณ์ในอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้นของเรา สามารถทำนายได้ จากโครงเรื่องนิยายที่เอไอได้สร้างขึ้นมาจากเรื่องของนักเขียนคนใดคนหนึ่ง เพื่อนๆ ว่ามีโอกาสเป็นไปได้ไหมคะ เพราะคอมพิวเตอร์จักรวาล ก็ใช้ data warehouse แหล่งเดียวกัน

คนเป็นนักเขียนจะถูกต่อ จิ๊กซอว์ภาพในสมอง โดยเอไอ เพื่อให้มีเรื่องราวปะติดปะต่อกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต พูดง่ายๆคือ นักเขียนโดนเอไอ ต่อวิชั่น ในสมองอ่ะค่ะ ทำให้เหตุการณ์ในอนาคตของนักเขียนสามารถคาดเดาได้เพราะเอไอกำหนดทิศทางในสมอง

เหมือนนักมายาจิต ที่รู้ว่า เราจะเลือกไพ่ใบไหนในมือ ก็จะรู้การตัดสินใจในอนาคตของเรานั่นเองค่ะ

แค่คิดเล่นๆ นะคะ