เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันอาทิตย์ที่ ๘ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพเดินทางไปยังสถาบันวิปัสสนาธุระ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถนนพหลโยธิน หมู่ที่ ๑ ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งแต่เช้า

เพิ่งจะเดินเข้าไปในบริเวณสถานที่ บรรดาพระภิกษุจำนวนหนึ่งก็แห่กันเข้ามากราบ แล้วก็นิมนต์ให้ขึ้นไปยังสถานที่จัดงานชั้น ๔ เลย กระผม/อาตมภาพต้องแจ้งทุกท่านว่า "ขออนุญาตเข้าห้องน้ำก่อน เดี๋ยวถึงจะตามขึ้นไป" ซึ่งเรื่องพวกนี้กระผม/อาตมภาพก็ไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรได้ เนื่องเพราะว่ายิ่งอยู่นานไป แก่มากขึ้น มีคนรู้จักมากขึ้น เดินทางไปไหนก็ปิดบังตัวเองยากขึ้นทุกที..!

ครั้นขึ้นไปถึงชั้น ๔ ของอาคาร ๗๒ ปีพระวิสุทธาธิบดี หรือที่เรียกกันอย่างไม่เป็นทางการว่า "อาคารหอฉัน" ลงทะเบียนแล้ว บรรดาเจ้าหน้าที่ต่าง ๆ ก็แห่กันมาขอถ่ายรูปด้วย ตามมาด้วยพระภิกษุและญาติโยมที่เข้าร่วมปฏิบัติธรรม เนื่องในงานครบรอบ ๑๒๓ ปีชาตกาล "ท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์" (อาสภมหาเถร) อดีตอธิบดีสงฆ์วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ ราชวรมหาวิหาร

ซึ่งจะว่าไปแล้ว ก็เป็นการปฏิบัติธรรมประจำในแต่ละเดือนนั่นเอง เพียงแต่ว่าหาโอกาสหาวาระที่เหมาะสม ในการตั้งชื่อรุ่นการปฏิบัติธรรมเท่านั้น ก็ไม่นึกว่าฆราวาสชายหญิงต่าง ๆ ตลอดจนกระทั่งพระภิกษุสามเณร จะรู้จักกระผม/อาตมภาพมากจนขนาดนี้

โยมท่านหนึ่งแจ้งว่าเป็นนิสิตปริญญาเอก สาขาสันติศึกษา บอกว่า "ติดตามเพจวัดท่าขนุนมานานแล้ว ของขลังที่ติดตัวอยู่เป็นปกติก็คือตะกรุดมหาสะท้อน" บอกว่าตนเองเป็นนักศึกษาปริญญาเอกสาขาสันติศึกษา ไม่สามารถที่จะรบราฆ่าฟันกับใครได้ จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องหาของป้องกันตนเองเอาไว้ก่อน โดยเฉพาะได้ภาวนาพระคาถา "เม สัมมุกขา สัพพาหะระติ เต สัมมุกขา" เพื่อปลุกตะกรุดเป็นประจำทุกวัน

กระผม/อาตมภาพได้ยินแล้วก็กลืนน้ำลายเกือบจะไม่ลงคอ โยมเรียนสันติศึกษา แต่ว่าตะกรุดมหาสะท้อนนั้นก็คือระเบิดมือดี ๆ นี่เอง พูดง่าย ๆ ว่าใครทำอะไรมาก็สะท้อนกลับไปจนหมด..!

 

แม้กระทั่งที่กระผม/อาตมภาพได้กราบขออนุญาตพระ ตลอดจนเจ้าที่เจ้าทางทั้งหลาย เพื่อทำการใส่มหาสะท้อนเอาไว้ตามแนวชายแดน แล้วเมื่อถึงเวลาขอถอนคืน ปรากฏว่าเจ้าที่ท่านขอร้องว่า "อย่าเพิ่งถอนคืน" เพราะว่าต้องการจะสั่งสอนประเทศข้างเคียง ที่วัน ๆ ไม่มีอะไรจะทำ ขนาดจะอดตายอยู่แล้ว ก็ยังมาแหย่มากวนอยู่ทุกวัน..!

แล้วทุกท่านก็คงจะได้เห็นว่า อีกฝ่ายหนึ่งตั้งใจจะจุดไฟเผาป่า เพื่อให้ลุกลามมาทางฝั่งไทย แต่ปรากฏว่าลมกรรโชกย้อนกลับไป เผาฝั่งโน้นเสียจนวอดวายไปไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร !? หรือว่าแม้กระทั่งฝนตก น้ำป่าหลาก ก็เซาะเอาบรรดากับระเบิดต่าง ๆ ที่อีกฝ่ายวางไว้เป็นร้อยเป็นพันลูก ย้อนกลับเข้าไปในประเทศของเขาเสียจนหมด..!

เรื่องพวกนี้ ถ้าไม่ได้บอกไม่ได้กล่าวเอาไว้ก่อน ก็เหมือนกระผม/อาตมภาพ "ตีกิน" เอาความดีความชอบ แต่ยังโชคดีที่ว่าได้บอกได้กล่าวเอาไว้เป็นหลักเป็นฐานนานแล้ว ดังนั้น..ในเมื่อโยมเป็นนิสิตปริญญาเอกสันติศึกษา แต่ว่ามานั่งปลุกตะกรุดมหาสะท้อน ก็คงประมาณว่า "ประกาศตนเป็นนักบวช ไม่ยุ่งไม่เกี่ยวกับใคร แต่พกปืนพกระเบิดเต็มตัวนั่นเอง..!"

เมื่อขึ้นไปถึงทางด้านบนแล้ว ลงทะเบียนเรียบร้อย เจ้าหน้าที่ก็นิมนต์เข้าไปภายในห้องพัก "พระมหาแสงตะวัน ขนฺติเมธี" เลขานุการของ "ท่านพระครูภาวนาวรบัณฑิต วิ., ดร." ผู้อำนวยการส่วนวางแผนและพัฒนาการอบรม สถาบันวิปัสสนาธุระ ก็ได้นำเอกสารมาส่งให้

แล้วอีกสักครู่หนึ่ง "ท่าน ผอ.ที" - พระครูภาวนาวรบัณฑิต วิ., ดร. (วริทธิ์ธร วรเวที) ก็เข้ามากราบ แล้วก็นำเอาพระภิกษุและคณะญาติโยมมากราบอีกหลายราย กระผม/อาตมภาพจึงต้องต้อนรับ ต้องปฏิสันถารไปตามเพลง เนื่องเพราะว่ามาในสถานที่แบบนี้แล้ว กลายเป็นว่าตนเองค่อนข้างที่จะอาวุโสมาก

ครั้นเมื่อรับแขกผ่านไปชุดหนึ่ง ออกมาข้างนอกก็เจอ "หลวงพ่อทองมาก" (พระครูพิบูลกิจจารักษ์ , ดร.) เจ้าอาวาสวัดใหม่พิเรนทร์ กรุงเทพมหานคร พระวิปัสสนาจารย์อาวุโส ซึ่งท่านจบปริญญาเอก มีคำว่า "ด็อกเตอร์" ห้อยท้ายแล้ว กระผม/อาตมภาพบอกว่า "หลวงพ่อเมตตานั่งให้ลูกหลานได้กราบหน่อยครับ" ท่านก็แย้มยิ้มใจดีตามประสาพระวิปัสสนาจารย์ผู้ไม่เอาอะไรแล้ว..!

 

พวกเราเมื่อกราบกรานท่านเสร็จ ยังไม่ทันไร "หลวงพ่อเจ้าคุณสุพันธ์" - พระภาวนาธรรมาภิรัช วิ. (สุพันธ์ อาจิณฺณสีโล) เจ้าอาวาสวัดร่ำเปิง เจ้าคณะอำเภอเมืองเชียงใหม่ ก็มาถึง กราบกรานทักทายกันเสร็จเรียบร้อย แต่ละท่านก็ได้รับนิมนต์ให้ไปถ่ายรูปเป็นที่ระลึก เพื่อที่ทางด้านสถาบันวิปัสสนาธุระจะได้ทำเป็นรายงาน หรือว่าเก็บเอาไว้เป็นประวัติของทางด้านสถาบันเอง

หลังจากนั้นก็รับบัตรติดหน้าอก นั่งเรียงกันตามหมายเลข "ท่านพระครูสังฆวิริยกิจ (ระพิน พุทฺธิสาโร), รศ.ดร" รักษาการผู้อำนวยการสถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เข้ามากราบกระผม/อาตมภาพ บอกว่า "มาแสดงความยินดีในวาระครบ ๑๓ ปี สถาบันวิปัสสนาธุระ และจะขอหลวงพ่อเล็กว่า กำลังเกลี้ยกล่อยมลูกศิษย์หลวงพ่อ ให้ไปช่วยงานผมที่สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ด้วยครับ"

กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ต้องแล้วแต่ท่านตัดสินใจ แต่กระผม/อาตมภาพไม่คัดค้านการตัดสินใจของลูกศิษย์" ท่านพระครูระพินขอบอกขอบใจเป็นการใหญ่ ขออนุญาตถ่ายรูปหมู่เรียบร้อยแล้ว ก็ไปหาที่นั่งของตนเอง

จนกระทั่งประมาณ ๙ โมงครึ่ง "พระเดชพระคุณพระพรหมวัชรธีราจารย์, ศ.ดร." (สมจินต์ สมฺมาปญฺโญ, ป.ธ. ๙) องค์อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ท่านก็เดินทางมาถึง จึงได้ทำการจุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัยแล้ว ก็เป็นการถวายสักการะรูปเหมือนของ "ท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์" (อาสภมหาเถร) โดยที่กระผม/อาตมภาพก็เป็น ๑ ใน ๕ ของพระเถระ ที่ได้รับนิมนต์ให้ไปถวายสักการะด้วย จากนั้นก็เป็นพิธีบำเพ็ญกุศลทักษิณานุปทาน อุทิศให้กับ "ท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์" (อาสภมหาเถร) ในโอกาส ๑๒๓ ปี ชาตกาล

เมื่อทำการกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลแล้ว ก็เป็นการมอบรางวัลต่าง ๆ ของสถาบันวิปัสสนาธุระ ให้แก่บุคคลที่มาร่วมงานในวันนี้ตัวกระผม/อาตมภาพเองนั้นเป็น ๑ ใน ๔ รูปที่รับรางวัลพระวิปัสสนาจารย์ผู้ส่งเสริมการปฏิบัติธรรม ร่วมกับ "ท่านเจ้าคุณสุพันธ์" "หลวงพ่อเจ้าคุณลูกชุบ" - พระวชิรเหมคุณ, ผศ.ดร. เจ้าอาวาสวัดใหญ่สุวรรณาราม วรวิหาร เจ้าคณะอำเภอเมืองเพชรบุรี ซึ่งท่านเป็นเพื่อนร่วมรุ่นปริญญาเอก และ "หลวงพ่อทองมาก" (พระครูพิบูลกิจจารักษ์ , ดร.) เจ้าอาวาสวัดใหม่พิเรนทร์ กรุงเทพมหานคร ส่วนที่เหลือก็เป็นรางวัลอื่น ๆ อย่างเช่นว่า รางวัลคนดีศรีวิปัสสนาธุระ เป็นต้น

 

เมื่อรับรางวัลมา กระผม/อาตมภาพนั่งได้แค่พักเดียว อาการไข้ก็กำเริบ เนื่องเพราะว่าอากาศเปลี่ยนแปลงรุนแรงมาก จึงได้ขอตัวกับหลวงพ่อเจ้าคุณสุพันธ์และหลวงพ่อทองมาก บอกว่า "กระผม/อาตมภาพขอตัวกลับก่อน" ส่วนหลวงพ่อเจ้าคุณลูกชุบ เพื่อนร่วมรุ่นปริญญาเอกนั้น ท่านมีติดประชุมคณะสงฆ์ภาค ๑๕ จึงได้มอบหมายให้เลขานุการมารับรางวัลแทน ในเมื่อเป็นเช่นนั้น กระผม/อาตมภาพจึงได้ขอตัวเดินทางกลับยังที่พัก

จะว่าไปแล้ว ในเรื่องของรางวัลต่าง ๆ นั้น ก็เป็นไปในระยะที่ดอกผลต่าง ๆ ที่ทำมาเป็นเวลานานกำลังงอกเงย แต่น่าเสียดายที่ว่ามองไปทางไหนก็เจอแต่หน้าคุ้น ๆ ไม่กี่รูป ยังได้บอกกับหลวงพ่อทองมากว่า นี่ถ้าหากว่ารุ่นของพวกเราตาม "หลวงปู่ทอง" - พระเดชพระคุณพระพรหมมงคล วิ. (ทอง สิริมงฺคโล) อดีตเจ้าอาวาสวัดพระธาตุศรีจอมทอง วรวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ อดีตประธานคณะกรรมการวิปัสสนาธุระหนเหนือ ซึ่งมรณภาพไปแล้ว ก็คงจะต้องเหลือให้กับรุ่นหลัง ๆ อย่างเช่น พระครูศรีจริยบัณฑิต, ดร. พระครูภาวนาสารบัณฑิต, ดร. พระครูภาวนาวรบัณฑิต, ดร. เหล่านี้เป็นต้น

เรื่องพวกนี้จะว่าไปแล้วก็เป็นปกติธรรมดาโลก แต่รู้สึกว่าพระวิปัสสนาจารย์ซึ่งมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับทั่วประเทศไทยนั้นน้อยลงไปทุกวัน ปัจจุบันที่เห็นเป็นหลัก ๆ อยู่ ก็มี "หลวงพ่อเจ้าคุณสุรศักดิ์ " พระราชภาวนาวชิรญาณ วิ. (สุรศักดิ์ เขมรํสี) วัดมเหยงคณ์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา "หลวงพ่อสมทบ ปรกฺกโม" เจ้าอาวาสวัดกลาง อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี เหล่านี้ไม่กี่รูปเท่านั้น เป็นอะไรที่ค่อนข้างจะหนักใจอยู่เหมือนกัน เพราะว่าคนใหม่ขึ้นมาไม่ทัน

ส่วนช่วงนี้ทางทองผาภูมิก็รายงานมาว่า ฝนฟ้าตกกระหน่ำกลางฤดูหนาว แต่ว่าพระภิกษุและฆราวาสในวัดก็กำลังเร่งช่วยกันทำความสะอาดและเตรียมการสถานที่ต่าง ๆ เพื่อรองรับงานเป่ายันต์เกราะเพชร โดยเฉพาะส่วนหนึ่งจะต้องตั้งเต็นท์ เพื่อที่จะจำหน่าย "น้ำมนต์เสาร์ ๕" ตลอดจนกระทั่งให้บูชา "พระสมเด็จคำข้าวมหาลาภปลดหนี้แดนพุทธภูมิ"

กระผม/อาตมภาพขอทางด้านเต็นท์จำหน่ายน้ำมนต์เสาร์ ๕ ว่า "ขอให้ผ่านการเป่ายันต์รอบแรก ๑๐ โมงเช้าไปก่อน แล้วค่อยให้บูชา ไม่เช่นนั้นแล้ว ทุกท่านห่วงน้ำมนต์ ก็จะหิ้วกันกระโตงกระเตงเข้าไปในศาลา ทำให้ที่นั่งหายกันไปเป็นจำนวนมาก" ดังนั้น..ถ้าญาติโยมไปถึงวัด แล้วเห็นเขาทำตัวตายด้าน ไม่สนใจเงินทองของท่าน ต้องรอให้เป่ายันต์รอบแรกเสร็จก่อน ก็ขอให้อย่าเพิ่งได้ด่าเจ้าหน้าที่ เนื่องเพราะว่ากระผม/อาตมภาพขอร้องเอาไว้เอง ขอให้ท่านทั้งหลายไปต่อคิวบูชาพระสมเด็จคำข้าวมหาลาภปลดหนี้แดนพุทธภูมิก่อน คาดว่ากว่าที่จะถึงเวลาเปิดบูชาน้ำมนต์ ท่านทั้งหลายก็จะได้ย้ายแถวมาทางเต็นท์น้ำมนต์พอดี

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอาทิตย์ที่ ๘ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)