ศูนย์รวมลูกหลานพญานาคศรีสัตตนาคราช

บ้านผมอยู่แถวกระทรวงสาธารณะสุขอ่ะครับอยู่ใกล้กันเลยครับ^^

 

อ้อๆ รู้แล้วว่าทำไมตาลรู้ว่าเราเดินสาย เป็นการผจญภัยแบบนกกระจอกแตกรังจริงๆ เฮอะๆ
คุณตั้ม บ้านอยู่ใกล้ใคร หรืออะไร ไม่เคลียร์
ไหนๆ ใครจ้องพี่ครูบ้าง อิอิ ออกมาคนนึงแล้ว คุณอมตะนี่เอง

 

ขำตุ้ม อุตส่าห์มากะเค้า พอมาก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร แป่ว

 

กายเหี่ยว .... แต่ชื่นใจที่สุด 555
เมื่อเช้ามึดตื่นมาเรียกแท๊กซี่เพราะเมื่อยไม่อยากขับรถ ดันไปบอกว่า6.55 ให้มารับ ความจริง5.55 เลยต้องขับมาเองเพราะเบลอเอง แท็งซี่ทำไมไม่มาซํกที ขับมาอย่างสบายๆจิต แต่กายร้าวเป็นเสี่ยงๆ เออ แปลกนะครับใจแช่มชื่นทำอะไรก็ได้
เพราะได้ กราบหลวงพี่
เพราะได้เจอพี่ๆน้องๆคนใหม่ๆและเก่า
พี่ครู
พี่ตุ้มน้องสาวนักเดินทาง(เปรี้ยว)
พี่เพชร(ยาย สวยนะนี่เอาของมาฝากพวกเราด้วย อึ้งเลย ขอบคุณมากๆ แต่ติดในกระเป๋าใครไปดูให้ผมด้วย 5555)
อาร์ทและครอบครัว
ปราญชะนี ชอบขี่ควาย
นำใจใสซื่อ
คุณคม จอมขมัง
แต่ที่สำคัญ


เหรียญหลวงปู่คำพันที่ได้มา เราตั้งชื่อ รุ่นพ่อให้มา รักมากมายจะแขวนคอซะเลย พระอื่นๆสละให้คนอื่นเยอะแยะมาได้ แต่องค์นี้หวง ขอยังไงก็ไม่ให้ ฮา

ไม่ได้มีค่างวดมากนัก แต่มีค่าทางใจรักเพราะคนให้^^

 

คุณหลวง มาแจกผลยอแต่เช้า มาแจกตอนบ่ายอีกรอบนะ จะได้ไม่ต้องทานข้าวกลางวัน ประหยัดดี ที่สวยเพราะเอาของไปให้ล่ะซี้ ... ใช่ซี้.... (อ้อ ทำเสียงสไตล์คุณหลวงด้วยนะ)

มาเป็นเรื่องเป็นราวบ้าง ขอบคุณในน้ำใจของคุณหลวงมากๆ ตระเวนส่งพรรคพวกจนดึก ดึกอย่างไม่น่าเชื่อ ... พวกเราถึงบ้านตีหนึ่งกว่าๆ คุณหลวงถึงบ้าน ตี 2 เอิ่มมม อุตส่าห์ส่ง sms บอกพรรคพวก เพราะรู้ว่าจะเป็นห่วง เราก็คิดอยู่ว่าจะบอกให้โทรเจ้งด้วยดีไหม แต่เห็นปราญบอกไปแล้ว เลยเงียบๆ พร้อมกับครุ่นคิดวุ่นวาย ว่าจะออกไปถูกไหม อย่างไร จะโทรหาก็กลัวว่าฝนตก ขับรถ แถมง่วง ร่างกายก็ล้ากันไปหมด จะไหวไหมหนอ แต่มีความสุขจริงๆ

คุณหลวงหลังมือให้เก๊าดั่วจิ เรื่องเมื่อคืน ที่บอกจะเล่าวันนี้ หลังมือมาเลย อยากฟัง ว่าจะโทรไปถาม กลัวว่ายังไม่ตื่น

วันนี้ยังพยายามต่อจากเมื่อวาน เอาเหรียญที่พี่ครูให้มาด้วย พยายามนับว่าจะเป็น 5 หรือ 7 เศียรกันแน่ เห็นเป็น 7 แน่ๆ งวดนี้มาชัวร์

 

ซ่อนตัวนะพี่ อิอิ
ไม่หลังมืออะ หน้ามือเลย
ก็พวกดำๆแว็ปๆตัดถนนไปมานะแถวบ้านพี่ กลางคืนไม่มีไฟ เปลี่ยวจะตาย อย่าเดินกลับเองอีกกลางคืน มันมีอะไรไม่ดีเยอะเลยอะ ช่างมันเถอะคงจะตาลายหลายๆรอบ ฮา ขออกจากบ้านพี่หลวงซอย2รอบแต่ก็โอ
มางงขากลับบ้านมากกว่าที่ขับชิดซ้ายพี่พวกพี่ว่าอยู่ดีๆ ไม่ได้ออกไปไหนเลย ไม่ได้เลี้ยวด้วย ก็มาสะพานข้ามแม่น้ำนนท์ ตรงไปก็เจอเดอะมอ ...

 

กรี๊ดดด มาบอกเก๊าทะมายยย กัววง่า ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ปกติ กลางวันเดี๋ยวนี้ก็แทบไม่โผล่หัวออกจากบ้านอยู่แล้ว กลางคืนยิ่งไม่ต้องคิด ยังแปลกใจตัวเองว่าอยู่ๆออกไปทำไม อิอิ

แล้วตรงหน้าบ้านเลยนี่ ไม่เห็นอะไรใช่มิ แว๊กๆๆๆ

ยังไม่จบเรื่อง เอาเรื่องแปลงร่างด้วยจ้ะ

 

ไม่มีอะครับแค่อาราธนาบารมีพระครูบาอาจารย์หลายๆท่านครับไม่มีอะไรแล้วก็ปรับกระแสตัวเองแรงๆนิดนห่อยครับ
ไม่มีวิชชาอะไรครับพี่เพชรอย่าคิดมาก
อิ เห็นมองอยู่หน้าบ้าน

 

สงสัยอะดิ ว่าทำอะไรอยู่เป็นนาน 2 นาน ยืนตากฝนดู จนถอยเข้าไปดูในบ้าน แบบกลัววันนี้มาทำงานไม่ไหว ต้องส่ง PDP ครึ่งปี เลยต้องลากสังขารมา ได้นอนน้อยขนาดนี้ ถ้าไม่ยุ่งจริง เป็นไม่มาเด็ดๆ

เอ่อ หน้าบ้าน ไม่มีอะไรดำๆ ชิมิ หรือว่าที่ดำน่ะ คือเพชรเอง แง๊ๆๆ

 

ไม่รู้จิ กำหนดไม่เป็นหรอก จริงๆก็มีทุกที่อะจ้า เค้าไปเรื่อยๆอะ น่าสงสารนะ ที่กลัวเพราะผมขับรถอยู่น่ะ เดินๆแบบนั้นเฉยๆ ไม่เคยเจอแบบ ดีอาย นึกถึงเลยกลัวผีไปเลย ผีแบบดำๆดันไม่ค่อยกลัว แต่ผีในจินตนาการดันกลัวแหะ 555

 

พอถามเจาะจง ไม่เห็นทันที ฮือๆๆ ยิ่งหลอนๆอยู่ด้วย รู้อยู่นะว่ามีทุกที่ แต่เว้นๆไว้ให้บ้างจะได้มะ แบบหน้าบ้านเราอะ ไปยืนๆเดินๆกัน ตรงที่รกร้างว่างเปล่าเหอะท่าน

 

กลัวคนดีกว่าไหมครับพี่ แถวบ้านพี่อะ ผีเค้าก็แค่ขอครับ แต่คนมันไม่ขอ มันทำเลยอิอิ
ผมนึกถึงสาวที่โดนฉุดลงข้างทางแล้วฆ่าอะ
อย่าเดินกลับคนเดียวดึกๆเลย ใครจะไปรู้อะไรนะพี่นะ

ที่รกๆนั้นเป็นทางยาวมากกว่าจะขับพ้นหายใจไม่โล่งเพราะผีในจินตนาการมันหลอก ก๊ากๆๆ

ดีใจครับที่ได้พากันไปมีคนถามเรื่องน้ำมัน ไม่ต้องห่วงครับกลับบ้านแล้วยังเอามาใช้ต่อวันนี้ยังไม่หมดเลย อิอิ ขอเป็นเจ้าภาพตามที่บอกครับ อย่าได้คิดมาก ผมเดินทางไปกลับและหลงระหว่างไปบ้านพี่ครู
ใช้ระยะทางไปกลับ 260โลพอดี ขับไปอุทัยได้เลยแล้ววนรอบเมืองได้อีก3รอบ ฮา เมื่อยก้นทั้งคนนั่งคนขับ

 

แง...แง...อดไป
เล่าให้ฟังมั่งจิ
คุณเพชร พี่ตุ้ม คุณปราญ คุณหลวง น้องใจ และอีกหลายคนที่ได้ไป

 

เมื่อวานเป็นยังไงเล่าให้ฟังมั้งซิครับ
แล้วหลวงพี่เอกนี้เป็นใครเหรอครับ

 

กร๊ากก คุณหลวง ไอ้ที่เดินก็กะโดนฉุดนี่แหละ 555 เดินมาแต่สาวยันแก่ ปลอดภัยดี (แอบผิดหวังนะนี่) เมื่อก่อนน่ะรกว่านี้เยอะ ส่วนที่เห็นเป็นบ้านก็เป็นแค่ครึ่งๆ ไม่ครบเป็นหลังอย่างนี้ จะน่ากลัวมาก เพราะมันดูมีที่แอบ หลบ ซ่อน หญ้าก็สูงมากๆ ตอนหลังมาทำใหม่ บ้านขึ้นตชครบ หายน่ากลัวไปเยอะ เมื่อก่อน ไฟทางน่ะไม่มีนะ อาศัยแสงไปที่ตามบ้านเค้าตามไฟ ตอนนี้มีแล้ว แต่ไม่ค่อยจะสว่างเท่าไร

กลุ้มใจเรื่องน้ำมันคุณหลวงอยู่เหมือนกัน อิอิ ตอนนี้ เก็บตัวชั่วคราว โอกาสหน้าฟ้าใหม่ ถ้าไม่เข็ด จะตามไปอีก

 

เล่าอะไรดีตัวเอง แบบแต่ละคน ได้นอนนิดเดียว แถมเมื่อคืน ไมเกรนเล่นงาน แถมเป็นลมด้วย 555

ขออภัยอาร์ทอย่างเป็นทางการ เสียใจที่ทำให้เสียของไปมากมาย แบบอัพรีพอร์ทไป พิมพ์ไป เลยหลุดไปหน่อย รีบจัด แหะแหะ เลิกบ่นนะตะเอง เมื่อวานของฝากอาร์ทติดไปกะใคร เอาให้อาร์ทด้วย เก๊าหาในเป้ ไม่เจอซักช่องเลย

 

เล่าคร่าวๆนะครับ สาวปราญรบกวนเธอเก็บลายระเอียดต่อนะ ผมมัวแต่ปลื้มนั่งยิ้มแก้มฉีก นั่งมองทั้งหลวงพี่เอก พี่ครูและน้องๆ

เหนื่อยอะ ไม่มีแรงเขียน .... ขอตัวแปปนะครับ เอิ๊กๆๆ



น้องอาร์ทน่ารักมาพริ้นบทสวดลงกระดาษทองและเงินเงาแล้วเคลือบ สวยโคดๆ (ได้ข่าวว่าบ่นทำผิดไปเยอะ บ่นตลอดทางนิแนะ ฮา เกรียมๆๆ...) พาคุณแม่และแม่2มาด้วยครับ

พี่ครูท่านดูดุดูน่าเกรงขามแรกๆ แต่พอขับรถไป ได้คุ้นๆกัน พี่กับผมก็นั่งเกร็งกันแต่สาวๆคุยกันเป็นนกกระจอกแตกรัง ฮา

ผมอยากจะบอกว่าพี่เมตตามาก พี่มีสายตาเป็นห่วงกังวลและบอกไม่ถูก สายตาเป็นตัวการ์ตูนญี่ปุ่น วิ้งๆๆๆ ใสๆอะครับ ช่วงหลังๆที่พี่ชินกับพวกเราแล้ว 55 ท่านใดเจอแล้วจะทราบเอง อิอิ

เอิกๆๆ บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์(จิตนะ 555 ) มากมายและเมตตาเพียงใด ใชว่าผมจะพูดมายกยอให้ท่านอื่นยอตาม แต่ผมอยากจะบอกเพราะพี่เองก็ถนัดเขียนมากกว่าพูดเพราะพี่พูดไม่เก่งแต่คิดและเขียนเก่งแล้วผมก็ขี้จ้องเสียด้วยสิครับ เวลาอายพี่จะเล่นนิ้วตัวเองจำหนดจิตไปด้วยพร้อมๆกัน ฮิ้ว

เกรียม ...... เอิ๊กๆ ขออภัยนะครับที่ล่วงเกินแต่จริงใจในความพูดครับ ผมอยากให้ทุกคนรับรู้ครับ ไม่ได้ให้เชื่อผมแต่ต้องเข้าใจและรู้เองครับ พี่คอยไล่แจกของให้น้องๆตลอดครับ ไม่รู้เอามาจากไหนเยอะมากมายครับแต่กระเป๋านิดเดียว สงสัยเป็นกระเป๋าสี่มิติของโดเรมอน อิอิอิอิ น้องๆขอกราบขอบคุณครับ

 

คุณชาติถามตาหลวงเยยค่ะ เรื่องหลวงพี่เอก เพราะพวกเราไม่ได้รู้จักท่านมากไปกว่าชื่อเลย แหะแหะ