ซูกระแท้ว....แซวกระทู้....

ท่าน อาวุโสระมิงค์ เป็น มนุษย์เชื้อสายจีน ปน เจียงใหม่

ดังนั้น ต้องขาว แน่นอน

ดังนั้น มายื่นข้างหนูพายุ ไม่เหมาะแน่

พี่สาวสอนสั่งไว้ ตระกูลเรา น่ะ ตัวไม่ดำหรอก อย่าไปยืนข้างใครเค้าสิ


เอ่อ คือ ขออภัย พอดี ข้าน้อยมีปมด้อย
กล่าวคือ
ขาวแต่ตา แต่ผิวตัวออกสีเหมือน สีเทียนผึ้งลนไฟ ทำให้ เมื่อ อยู่ในเขต เจียงใหม่ เจียงฮาย ลำปูน แล้ว จะมืดหม่น เล็กน้อย ๕๕๕๕

 

เรื่อง การฝึก กรรมฐาน

แล้ว เสื่อมไป แล้วฝึกใหม่

นี้ข้าน้อย อ่านแล้ว มีความเข้าใจเล็กน้อย
(เพราะไม่เคยฝึกอย่างจริงจัง ขี้เกียจ วาสนาน้อย ฯลฯ)

เข้าใจว่า กรรมฐาน มันเสื่อม แล้วเจริญกรรมฐานใหม่
แต่ผลของ กรรมฐาน คงไม่สูญสลายไปไหน

เหมือนปัญญา ที่เป็นแสงสว่าง ให้เราเห็นทางแก้ใขปัญหา หรือแก้ทุกข์

พอ ไม่มืด เป็นกลางวัน กลางวัน ถึงเรามีไฟฉาย เราก็ยังไม่ต้องเปิด หรือ ยังไม่ถึงคราวคับขัน ก็ยังไม่รู้ว่า กรรมฐาน ที่เจริญมา ถึงคราวต้องใช้

แต่พอตกมืด หรือเข้าถ้า เข้าที่คับขัน เรามีสติ มีปัญญา ก็เปิดสวิทธ์ ไฟฉายได้โดยอัตโนมัติก็เป็นได้


คิดแล้วก็งง เองค่ะ

ไว้ ว่างๆ มาช่วยข้าน้อย ฉายไฟฉาย ต่อๆกันนะคะ

 

ข้าพเจ้าหย่อนลูกประทัดได้ถูกที่...ถูกทางแล้วล่ะครับ

ท่านผู้ชม..ผู้ฟังที่อยู่ทางบ้าน

พลังภายในที่ตกผลึก..ได้เวลาเปิดออกมาแผ่พลังสู่่สาธุชนแล้ว

เรื่องนี้ไม่ธรรมดา...เรื่องสภาวะจิตตก กรรมฐานเสื่อมนี้เจอกันมานักแล้ว

ชั่วครู่..ชั่วยามนี้ยังพอไหว

..หากเกิดกับนักกรรมฐานประเภทอุตส่าห์เอาชีวิตเข้าแลก...ในป่าในเขา

เจอเข้าไปนานนับเป็นปี...นี่ขอบอกว่า

ก็ถึงอาจขั้นชีวิตบัดซบ แทบเป็นบ้าไปเลยที่เดียว

==============
ต่อครับ..ต่อเลย..

แค่แอบได้ยินเสียงกระแอมกระไอ บ่นถึง..เลยต้องขยับตัวนิดหนึ่ง

เดี๋ยวจะหาว่า.."หมอนี่หยิกไม่เจ็บเว้ยยย.."

 

แก้ไขให้แม่ต้อยแล้วนะครับ...ต้องบอกว่าสายตาไม่ค่อยดี แต่ยังไม่แก่นะ...อิอิ..
หนูพายุ จริงๆแล้วถ้าผมไปยืนกับคนผิวขาว ผมจะกลายเป็นดำ แต่ยืนกับคนผิวดำ ผมจะกลายเป็นคนผิวแดง พี่ๆเขาตัวขาวกันหมด มีผมนี่แหละ ผ่าเหล่ามาอยู่คนเดียว..
ป๋า Toplus99 นี่ก็ชอบหลอกให้เล่าอยู่เรื่อยแหละนะ...เหมือนให้ผมเอาความระยำของตัวเองออกมาประจานยังไงม่ายรู้...
เวลาเล่าเรื่องแบบนี้ อารมณ์จะหนัก สำนวนก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง พระท่านมาคุม หลวงพ่อ หลวงปู่ มาคุม มากอยู่ด้วยกัน ลำพังตัวผมเองไม่เอาไหนหรอก วันที่15เดือนที่แล้วกินข้าวเที่ยงมีกับข้าวอะไรยังจำบ่ได้เลย แล้วนี่เรื่องราวผ่านมานานขนาดนี้จะให้ระลึกถึงอารมณ์จิตในขณะนั้น ลำพังตัวเองมันคงไม่รอดแน่ๆ ใช้การบ่ได้แล้วนะเรา นี่ขนาดยังไม่ทันแก่นะ แก่ตัวไปมันจะขนาดไหนล่ะเนี่ย...บ่นนิดนึง กลัวว่ามัวแต่เล่าจะไม่ได้บ่น..อิอิ

 

อ่านซ่ะหนำใจเลยล่ะค่ะ ขอบคุณคุณท่านระมิงค์2555มากนะคะ (f)
ปล.อยากจะบรรยายอะไรซัก4หน้ากระดาษA4 แต่อย่าเลย เด่วโดนปิดกระทู้อีก:'(

 

ติดตามอ่านกระทู้นี้มานานพอสมควร
พอเห็นคุณsupatornเอ่ยเรื่องตัวหนังสือขึ้นมา
สำหรับติง ตัวหนังสือที่อ่านแล้วสบายที่สุด ในภาวะปกติคือขนาด "๔" ค่ะ
ส่วนสี ก็เป็นสีฟ้า สีน้ำเงิน และสีม่วงอ่อน
ตัวหนังสือขนาดเล็กๆ เราทำให้โตขึ้นได้ โดยการกดแป้น "CTRL"
และเครื่องหมาย "+" ในคีย์บอร์ด
แต่ตัวหนังสือที่ใหญ่มากๆ จะลำบากเวลาอ่าน ที่ต้องเลื่อนอ่านข้อความ
แต่อย่างไร คุณงามความดีและสาระประโยชน์ในกระทู้นี้มีมากเหลือเกิน
จนไม่ว่าปัญหาใดๆก็ดูจิ๊บๆไปหมดค่ะ

 

ป๋ามิงค์ช่วยเข้าไปตอบคำถาม Toplus99 ในกระทู้ ครรลองธุลีดินให้ด้วยนะครับ

ผม...กล้วผี

 

ทีจริงก่อนที่ ป๋ามิงค์แกจะติดลมบนนี่..

ฮะฮ่า..เคยโดนtoplus99 บ่นมาแล้ว..

ประเภทเล่าเยอะๆ ใข้อักษรตัวเล็กๆ..
ตัวติดกันยาวเป็นพืด..
เว้นเคาะบรทัดไม๊มี..ไม่มีเลย..แถมบางทีใช้สีเทาให้อีก.. บ้าแล้ว

มันน่าโมโหมะ
..ไอ้เรารึ..ก็อยากอ่าน อยากติดตาม เพราะยอมรับว่าเออ...น่าสนใจมากที่เดียว


...ไม่คิดเผื่อแผ่สายตาท่านอื่นๆหร๊อก รายนี่...เอาแต่สะดวกตัวเองเป็นพอ
..เลยโดน Toplus99 แอบเอาสมุดจดไปฟ้องคุณครูเข้าให้

ป๊าด..จ๋อยครับ.. จ๋อยไปเลย

+++++++

นี่ท่านป๋ามิงค์พอได้โดนออกไปยืนหน้าชั้น..คาบไม้บรทัด
เพราะโดนข้อหาไม่อำนวยผลให้ถึงที่สุด..

พักหลังๆนี่ดีขึ้นเยอะ...

พอเผลอตอนนี้มาอีกแล้ว..

สงสัย...ยังไม่เข็ด...ไม่เข็ด

ไหนๆหาไม้บรรทัดมาให้ทีซิ!!
==================
แม่ต้อย ..supatorn เดี่ยวผมเคลียร์ให้ครับ สำหรับรายนี้

ข้ามๆวิธีคุณครูติงไปก่อน...เราจะไม่แก้ไขที่ปลายเหตุ
คนไหนก่อ..ต้องเป็นคนแก้


=++====+++++
ยังนี้ต้องเจอรายการ...หนูทำได้

ฮะแอ้มๆ..ป๋ามิงค์์ ไปเอาไม้บรรทัดมา
เดี๋ยวToplus99...จะคาบ ทำให้ดูเป็นตัวอย่างซักนิด..ซักหน่อย

 

*********************************
แถมโดนสีม่วงอีก สงสารคนแก่น่า นะคะ รักครูติงติงจังเลย
กราบขอบพระคุณท่าน อ ระมิงค์ค่ะcatt1

 

อิอิ...รังแกป๋าแบบนี้ เดี๋ยวคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติท่านจะเหล่เอานะคะท่านToplus99 ({)({) ({)

 

ู^_______________^
ติงก็เคารพรักคุณพี่supatornค่ะ รักท่านสมาชิกและรักท่านผู้อ่านทุกๆท่านด้วยค่ะ

 

เรื่องกรรมฐานเสื่อม จิตตก นี้ นับเป็นเรื่องสาหัสสำหรับนักปฏิบัติยิ่งนัก...
มีใครสงสัยบ้างไหมครับ เวลาอ่านเรื่องเล่าของหลวงพ่อฤษี ตอนที่ท่านไปหาคนทรงโป๊ยก่าย...

หรือตอนที่หลวงพ่อฤษีท่านไปเจอหลวงพ่อปานมาเข้าร่างทรงคนนึง แล้วมาคุยกับหลวงพ่อฤษี ตอนที่ท่านไปประจวบ สงสัยไหมครับว่า หลวงพ่อท่านทรงฌาณ 4 ได้ตั้งแต่ 3 วันแรกที่บวช และกรรมฐาน 40 ทำจนครบในพรรษาแรก ผ่านการฝึกมามาก เมื่อคราวสิ้นหลวงพ่อปาน ทำไมท่านไปหาหลวงพ่อปานไม่ได้ ต้องไปหาร่างทรง...
สงสัยก็วิจารณ์ไม่ได้นะครับ ท่านเป็นครูบาอาจารย์ที่เคารพ...


หลวงปู่สิมติดอยู่ 20 ปีจนมาเจอหลวงพ่อฤษี หลวงพ่อฤษีท่านแก้ให้ จึงผ่านมาได้ แต่นั้นมาหลวงปู่สิมจึงเคารพหลวงพ่อฤษีมากครับ...
หลวงปู่มั่นท่านฝึกจนสลบไป 3 รอบ ยังไม่นับรวมหลวงพ่อชา และพระกรรมฐานสายป่าอีกหลายรูป ที่น้ำตาตก เคยรู้ไหมครับว่า ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับครูบาอาจารย์เหล่านี้ พระสุปฏิปันโนผู้ได้ชื่อว่ายอมตายถวายชีวิตต่อการปฏิบัติธรรม ซึ่งหาได้ยากที่สุด เกิดอะไรขึ้นกับท่าน.....

เล่ามาถึงตรงนี้หลายคนเอะใจสงสัยเหมือนกัน แต่ก็เช่นเดิมคือผมไม่อยู่ในฐานะจะวิจารณ์ใดๆได้ ส่วนองค์ท่านก็ไม่เล่าเสียด้วย ....
ก็เลยค้างเป็นติ่งเอาไว้อย่างนี้ละกันนะ....
สลับฉากมาเล่าถึงความอับยศสิ้นท่าของตัวเองให้ฟังดีกว่า
...........................................................................................................................................

 

รอพี่ระมิง​

 

เรื่องจิตตกนี่ทําให้เครียดมากจนมีหลายท่านหันกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม น่าเห็นใจค่ะ

 

อรุณสวัสดิ์เช้าวันที่อากาศเย็นสบายในหน้าหนาวค่ะ...
บรรยากาศเช่นนี้เหมาะในการสนทนาธรรมยิ่งนัก
เพื่อนๆมารอพี่ระมิงค์กันหลายท่านแล้วค่ะ

 

เมื่อครั้งหนึ่งเจอเมื่อหลายปีก่อน สภาวะจิตตก

จู่ๆก็ขาดไร้แม้กำลังจะพิจาณาลมหายใจเข้า-ออก มันโบ๋เบ๋
รดชาดของสมาธิหายผลอย....ไม่สามารถเข้าอารมณ์ สมาธิอยู่นานประมาณ 3-4 เดือน ในช่วงทีทำงาน จ.จันทบุรี ทั้งที่ดำรงชีวิตปกติโดยลำพังเป็นส่วนใหญ่
นี่แค่ชีวิตแบบฆราวาสนะ...ยังทุกข์ปานนั้น

สับสน งุ่นง่าน งุนงนไปหมด หาหนทางแก้ไม่ได้ ทุกข์ทรมานมาก เมื่อสิ่งอันพึ่งที่ดีที่สุดของเรา.....สูญหายไปไร้ร่องรอย

เมื่อสภาวะสมาธิกำลังได้กลับคืนมา...สนทนากับพระอาจารย์

ท่านว่า "เอ็งนี่ยังดี ที่มีประสบการณ์จิตเสื่อมตั้งแต่ในเพศฆราวาส หากเกิดในพระที่ท่านออกภาวนาสันโดษ ในป่าในเขา ในถ้ำลึก บางท่านเจอติดต่อกันนานเป็นปีๆ หาทางออกไม่ได้ นี่มันจะสาหัสปานใด....เพราะไม่รู้ว่ามันจะมาเมื่อไร"

" หนทางแก้ไข อย่างไรครับ"

" บางอย่างสิ่งพวกนี้มันก็เกิดจากวิบากกรมในอดีต..มันส่งผลหนุนนำให้เกิดสภาวะเหล่านี้ นี่มันก็เกี่ยวข้องกับเวลาจักระราศีการเกิดของบุคคลเหล่านั้นเหมือนกัน...หากไม่มีครูบาอาจารย์แนะนำแก้ไขให้..ก็นับเป็นว่า ชีวิตก็เข้าห้วงทุกข์แย่สุดๆเหมือนกัน

วิธีแก้คือ..เมื่อมีอาการจิตเสื่อม ก็ยอมรับและเข้าใจ อย่าเสียใจ วางใจเป็นกลาง มันมีได้..มันก็หายได้
หายได้..มันก็มาใหม่ได้...ส่วนจะมาเมื่อไรเรื่องของมัน ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเฝ้ารอ

ขอให้ทำหน้าที่...โดยหน้าที่ รักษาสติให้ได้มากที่สุด ทำความเพียรแบบต่อเนื่องโดยไม่ต้องหวังผลใดๆ ได้..ไม่ได้...มี..ไม่มีเรื่องของมัน ไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิด

ได้แค่ใหนเอาแค่นั้น..แต่อย่าหยุด
การก้าวล่วงความทุกข์ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ต้องจัดดการมันอย่างฉลาด..และรู้ทัน"

พระอาจารย์..ท่านว่างั้นนา

========

ลองมาฟังและพิจาณาประสบการณ์จากพระอริยะหลวงตามหาบัว...
ที่ท่านเองก็เคยพบเจอสภาวะดังกล่าว...กันดูเถิด

[ame=http://www.youtube.com/watch?v=m6YOTzEUVEY]วิธีเเก้จิตเสื่อม สมาธิเสื่อม - YouTube[/ame]

 

ได้ฟังหลวงตาบัวเทศน์แล้ว ก็เห็นชอบด้วยทุกอย่างครับ เวลาจิตมันเสื่อม มันหนักหนาสาหัสจริงๆ แต่เวลาที่กรรมฐานผมเสื่อมนั้น ไม่ได้เสื่อมแบบที่ตื่นเช้ามาแล้วเสื่อม แต่เป็นการค่อยๆเสื่อมถอยลง เวลานั้น มีความกังวลใจอยู่ลึกๆ และแสวงหาหนทางที่จะระงับยับยั้งเอาไว้

โดยผมนึกย้อนไปถึงสมัยที่หลวงพ่อฤษีท่านให้คำแนะนำในการเจริญกรรมฐาน ก็มาไล่ตั้งแต่ศีล 5 กรรมบท 10 พรหมวิหาร 4 บารมี10 มีคำบริกรรมคือพุทโธก็ดี นะมะพะทะก็ดี ผมกลับไปเริ่มต้นตรงนั้นใหม่ ไล่ทบทวนใหม่ตั้งแต่ต้น มีการพิจารณากายด้วย มีการเจริญมรณานุสติควบคู่กันไปด้วย บวชด้วยอีกประมาณ 2 เดือน ถือธุดงควัตร อยู่ป่าแถบเมืองกาญจน์ รวมระยะเวลาที่กรรมฐานเริ่มเสื่อมจนสิ้นไปนั้น ร่วมๆ 2 ปี....

ในที่สุดก็เหมือนกับเศรษฐีล้มละลาย หายนะ เกินจะบรรยาย ส่วนวิธีทางแก้ไขต่างๆนั้น ผมได้ลองพยายามอย่างที่เล่าให้ฟังมาแล้ว ผมทำหมดทุกอย่าง จนท้ายที่สุด ผมนั่งนับลมหายใจเข้าพุท หายใจออกโธ นับ 1 ก็ยังทำไม่ได้เลยครับ...

ผมก็เที่ยววิ่งหาครูบาอาจารย์ให้ช่วย ท่านก็บอกว่าให้รักษาศีล 5 บ้าง ไม่ตอบบ้าง จนผมเที่ยววิ่งพล่านหาไปทั่ว ใครที่ไหนว่าเก่งอย่างไร ผมเข้าไปขอรับคำแนะนำ นอกจากไม่ได้รับคำแนะนำแล้วยังโดนด่าออกมาเสียอีก คือว่าคนที่จะพบกับการเสื่อมของกรรมฐานได้ขนาดนี้ มันต้องฝึกกันไปขนาดไหนแล้วล่ะ แล้วไอ้เจ๊กอย่างเรานี่มันจะผ่านการฝึกขนาดนั้นมาจะเป็นไปได้เชียวหรือ ตรงนี้ส่วนมากท่านไม่เชื่อ หรือท่านอาจจะเห็นว่าเกินเยียวยาเสียแล้วก็เป็นได้...ในที่สุดแล้วผมก็หาคนแนะนำไม่ได้อยู่เป็นเวลาหลายปี ทรมานอย่างที่สุดจริงๆ มันเหมือนคนสิ้นท่า มันมืดมนไป 16 ด้าน หาหนทางแก้ไขไม่ได้ ถามใครก็ไม่มีคำตอบ จะวิ่งไปหาพวกคนทรงหรือ ก็ละอายแก่ใจ คิดว่าถ้าครูบาอาจารย์ท่านรู้เข้า ท่านคงไม่ให้อภัยอย่างแน่นอน...


จนอยู่มาวันหนึ่ง ผมนั่งนึกย้อนไปถึงสมัยที่ผมยังเป็นเด็ก เวลานั้นอายุได้สัก 4-5 ขวบ ผมยังไม่รู้จักพระพุทธเจ้า ไม่รู้จักสมาธิ ไม่รู้จักวิปัสนากรรมฐาน ไม่รู้แม้แต่คำบริกรรมว่าพุทโธ คือยังไม่รู้อะไรใดๆทั้งนั้น ด้วยว่ายังเป็นเด็กอยู่มาก...

วันหนึ่งผมมองออกไปที่กันชนมอเตอร์ไซด์ สมัยก่อนกันชนจะชุบโครเมี่ยม เป็นเงาแวววาวเวลาสะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์ ผมมองแล้วผมรู้สึกชอบใจ ใจมันสบาย ผมมองได้ไม่เบื่อ ผมไม่ได้บริกรรมว่าอะไร ไม่ได้จับเอาลมหายใจเข้าออก ผมไม่ได้ยึดถืออะไรใดๆ หรือต้องการอะไรใดๆทั้งนั้น ผมมีความรู้สึกอยู่อย่างเดียวว่า มองแล้วสบายใจ ผมเอาความรู้สึกสบายใจ ความปลอดโปร่งโล่งใจ เป็นสำคัญ อย่างอื่นผมไม่เคยรู้อะไรเลย...

ทำไปหลายๆวันเข้าผมก็มองออกไปนอกบ้านที่ตอนนั้นอยู่ตึกแถว ประตูเหล็กยืด มองออกไปนอกบ้านเวลากลางวันแสงแดดแรงจ้า ผมชอบใจในความสว่างของแสงจากดวงอาทิตย์ เวลานั้นก็นึกว่า เราจะขอจดจำภาพนี้เอาไว้ในใจเราตลอดไป ว่าแล้วก็กวาดสายตาจากด้านซ้าย ผ่านตรงหน้า ไปยังด้านขวาเป็นร้านก๊วยเตี๋ยวยายเล็ก ที่แม่ชอบไปกินบ่อยๆ ภาพนั้นก็จำติดตามาจนทุกวันนี้ได้....

 

ผมย้อนกลับไปพิจารณาอารมณ์ขณะที่ยังเป็นเด็กอยู่เวลานั้น ผมก็เห็นว่าเวลานั้นผมไม่ได้สนใจว่าจะต้องได้สมาธิขั้นไหน วิปัสนาญาณขั้นใด หรือมีความคาดหวังว่าจะได้ จะมี จะเป็นแต่อย่างใด...

ก็แล้วทำไมเล่า เวลานี้เรารู้มากขึ้น ฝึกฝนตนมากขึ้น จนในที่สุด ถึงความเสื่อมที่เกิดขึ้น นี้เพราะเหตุใด...นี่เหตุเพราะเราไปยึดมั่นถือมั่นในสิ่งอันไม่เที่ยง อันไม่ควรยึดมั่น เราหวัง เรามีความอยากอยู่ เมื่อหวังอยู่ย่อมผิดหวัง เมื่ออยากอยู่ย่อมพลัดพราก เมื่อมีเกิด ย่อมมีเสื่อม และดับไป เป็นธรรมดา...

เมื่อไม่หวัง ไม่มีความอยาก ไม่มีเกิด ก็ไม่มีสิ่งใดให้ยึดมั่น สิ่งใดจะเสื่อมไปก็ย่อมไม่มี ผิดหวังก็ไม่มี ความพลัดพรากก็ไม่มีอีกเช่นกัน...
พอย้อนกลับไปทรงอารมณ์เหมือนเมื่อครั้งวัยเด็กแล้ว ก็ไม่มีคำบริกรรม ไม่มีลมหายใจให้ต้องจับ คงมีเพียงสติตามดูอาการของความสบายใจ ความปลอดโปร่งโล่งใจ ตรงนี้อธิบายไม่ค่อยถูกกับอาการทางใจเสียเท่าไร แต่พอเทียบเคียงได้ว่าความรู้สึกจะปลอดโปร่งโล่งใจ ไม่สิ้นหวัง เพียงแต่ไม่หวัง ไม่มีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ต่อสมาธิ กรรมฐานต่างๆที่เคยฝึก เคยทำ ได้มาก ได้น้อย ดีมาก ดีน้อย ใดๆทั้งหลายไม่มีอีก


เมื่อทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆก็พบว่ากรรมฐานเริ่มจะทรงตัวกลับขึ้นมาใหม่ ฌาณค่อยๆทรงตัวขึ้น และรู้สึกได้ถึงความละเอียดลออขององค์ฌาณมากขึ้น สติกลับมา สัมปชัญญะค่อยๆกลับมา เมื่อกลับมาแล้วก็ไม่ได้ดีใจอะไร เพราะรู้แล้วว่าสิ่งนี้ไม่เที่ยง เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ต้องเสื่อมดับไปเป็นธรรมดา กรรมฐานทั้งหลายนี้ ก็เป็นแต่เพียงเครื่องมือ หรือเป็นเหมือนพาหนะที่พาเราไปให้ถึงที่สุดแห่งความดับไม่มีเชื้อ ต่อเมื่อเชื้อทั้งปวงดับสิ้นแล้ว กรรมฐานทั้งหลายเหล่านี้ก็ไม่ได้มีอยู่ด้วย คงอยู่คู่กับโลกต่อไป หาได้ไปกับเราด้วยไม่ นี่จึงเห็นจริงแบบนี้...


เป็นอันว่ากรรมฐานที่เสื่อมไป ผมอาศัยวิธีนี้ในการฟื้นฟูกลับมาใหม่ ช่วงเวลาที่ต้องฟื้นฟูนี้ ก็ถือเป็นโอกาสดีที่ได้วิเคราะห์วินิจฉัยโดยละเอียดในกองกรรมฐานต่างๆ และสติปัฏฐานในแต่ละลำดับขั้นโดยละเอียด จึงเป็นช่วงเวลาหลายปี ที่ผมงมโข่งอยู่ และต้องตกอยู่ในสภาพ ที่เรียกว่า โลกก็ช้ำ ธรรมก็เสีย ...

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือว่า ไม่ว่ากรรมฐานจะเสื่อมทรามปานใดก็ตาม ธรรมที่ได้เคยบรรลุแล้ว เห็นแจ้งแล้ว ในเรื่องของสักกายะฑิฐิ และวิจิกิจฉา นั้นไม่เสื่อมถอยตามไปด้วย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ธรรมที่ได้เห็นนี้จะไม่ถอยย้อนกลับไปใหม่ได้ เหมือนข้าวเปลือกที่กะเทาะเมล็ดแล้ว เอาไปหุงจนเป็นข้าวสุกแล้ว ย่อมไม่สามารถนำไปเพาะปลูกได้ฉันใด บุคคลที่ได้เห็นธรรมนั้นปรากฎอยู่เบื้องหน้าแล้ว ย่อมไม่อาจย้อนคืนกลับไปดังเดิมได้อีก ตรงนี้ผมเป็นพยานได้...

ดังนั้นเรื่องที่พระอัสชิ เป็นพระอรหันต์ แต่กรรมฐานเสื่อมไปหมดแล้ว ความเป็นอรหันต์ไม่เสื่อมก็เพราะเหตุนี้ เพราะความเป็นอรหันต์ไม่ได้ด้วยการทรงกรรมฐาน แต่ด้วยอาศัยกรรมฐานในการบรรลุธรรม เมื่อเห็นแจ้งในธรรมแล้ว ความสงสัยในภพชาติก็สิ้นไป ส่วนกรรมฐานก็ดี ธรรมก็ดี ล้วนยังคงอยู่คู่กับโลกต่อไป ท่านอาศัยเป็นเหมือนเรือข้ามฝั่งเท่านั้นเอง...

ก็ขอยุติเรื่อง จิตเสื่อม กรรมฐานเสื่อม และแนวทางการแก้ไขส่วนตัวเอาไว้แต่เพียงเท่านี้ สวัสดี...

 

ใครจะจบ..ก็จบไป...
ใครจะสวัสดี ...ก็สวัสดีไป..

ป๋ามิงค์...จะเลิกเล่น.. ก็เลิกไป ไ่ม่ว่ากัน
ส่วนToplus99 ยังไม่เลิก ..ยังหนุกอยู่.. จะขอเล่นต่อ
ไม่สนใจด้วยว่านี่กระทู้ใคร

ล้อเล่น ขอขมา....เด้อเจ้า
++++++++++++
แท่น..แท้นนนน...แท๊นนน

ว่าด้วย..ความชอบจับโน่น.. ชนนี่ จับนี่..ชนนั่น
เคยไปป๊ะหนังสือนิตยสารเกี่ยวกับศาสนาเข้าให้เมื่อหลายปีก่อน

ที่เคยมีอาจารย์หมอแมะ...เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรเมืองจีน
ให้สัมภาษณ์ว่า...เคยรักษาพระกรรมฐานชื่อดังในไทยรูปหนึ่งที่เจอสภาวะจิตเสื่อม ให้สามารถกลับมาฟื้นคืนกำลังสมาธิจิตดังเดิมได้ด้วย..สมุนไพรจีนสูตรต้นตระกูล

โดยมีลูกศิษย์ของพระรูปนั้น ขอเป็นโยมอุปฐากเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด
...ในไม่ช้าพระกรรมฐานรูปนั้นก็สามารถ ฟื้นคืนกำลังสมาธิกลับมาได้จริงๆ...
จากที่เคยเสื่อมพลังจิตมาหลายปี

ขอบอกว่าค่าตัวยาสมุนไพรครั้งนั้นสูงมาก และแสนจะหายากต้องนำเข้าจากเมืองจีน
และค่ารักษาสูงมาก...เนื่องจากเป็นศาสตร์การรักษาชั้นสูง...
ค่ารักษาครั้งนั้นในราคาหลักล้านเลยทีเดียว

สมุนไพรจีนที่ใช้ก็เช่น โสมคน..โสมพันปี...บัวหิมะ..ถั่งเฉ้า และสมุนไพรอื่นๆ ที่ถือว่าเลิศสุดๆหายาก ราคาสูงมากๆที่เป็นของแท้เกรด A ของสูตรจีนแท้ดั่งเดิมของทายาทแพทย์ประจำพระราชสำนักจีนประมาณนั้น...

และทุกวันนี้ซินแสจีนที่ว่า..ก็ยังมีชีวิตอยู่ซะด้วย..ก็โ่ด่งดังเชียว
บางท่านก็อาจะพอทราบ หรือเดาถูกว่าน่าจะเป็นใคร!!!

ประเด็นหลักที่อยากจะถามท่านทั้งหลาย
ก็คือว่า...ท่านเชื่อว่าการรักษาพลังจิตเสื่อม..กรรมฐานเสื่อม
รักษาได้ด้วยสมุนไพรสูตรจีนโบราณ.. นี้มีจริงหรือไม่..เท่านั้นแหละ!!!

สักพักป๋ามิงค์แกทนไม่ไหว...ก็ออกมาเองแหละ..ทนได้นานที่ไหนล่ะ
เสืออื่น..มาบุกมุดถ้ำตัวเองใครจะยอมเสียเหลี่ยม..เห้อๆๆ