พี่ควายมีอะไรกับผมอีกรึป่าวครับ เห็นกดอ้าปากมาตั้ง 3 อันแหนะ นั่นมันตั้งแต่ปี 2009 เลยนะครับพี่
เหอะๆๆๆ ดีแล้ว ทำไปเถอะ ดีแล้ว แปลว่า สาธุ ไม่ขวางการเรียนรู้ของกันและกัน มีแต่ให้กำลังใจกัน เพียงแ่ต่อย่าเอาจิตเกิดมาตัดสินกันก็พอ...
กระบวนการก่อตัวของสุขของทุกข์ เป็นเรื่องที่เราต้องเรียนรู้ และทำความเข้าใจกับมันให้ได้ ไม่งั้น เราจะหลงก่อสุขก่อทุกข์แบบไม่รู้ตัวเลย...
อือ นี่แหละ กุศล กะ อกุศล เป็นยังไง อยู่ตรงไหน ถึงรู้ว่า อันนี้คือ กุศล อันนี้คือ อกุศล เรารู้ว่ามันเป็นกุศลหรืออกุศลตอนไหน รู้ทันความคิดกุศล...
เวลาผ่อนคลายมีใครเห็นบ้าง
กรรมมันไม่ไ้ด้เกิดกับการไปเล่นกับคนไม่มีอัตตาในลักษณะอะไร ๆ นั้นหรอก จิตเราจะเศร้าหมองเอง ก็เพราะความเผลอเลอเพ่งโทษนั้นเองต่างหาก...
มันก็หลงอยู่นั่นแหละ ถ้าไม่หลงแล้วมันก็จบกิจเท่านั้นเอง จะหลงมากหรือหลงน้อยก็ว่ากันไป ค่อย ๆ ศึกษากันไป
สมัยก่อนตอนผมยังหลงอยู่มาก ๆ นั้น มีอยู่วันหนึ่งพอรู้ว่าตัวเองหลง ตอนนั้นเกิดละอาย เลยปรึกษาเพื่อนสมาชิกคนหนึ่ง (ไม่ใช่ที่เว็บนี้นะ) ว่าเอาไงดี...
เหอะๆๆๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมใช้ชื่อนี้มาตลอด ทุกเว็บด้วยซ้ำไป เมื่อก่อนโน้นเคยใช้อีกชื่อหนึ่งนานแล้ว แล้วดันจำ password ตัวเองไม่ได้...
เอ้อ ช่างมันเถอะ อย่าไปคิดมากเลย เห็นจิตเห็นใจตัวเองก็พอแล้ว จิตเกิดแล้วหรือยังเราเข้าใจตัวเองแล้วหรือยังนั่นแหละสำคัญมาก ๆ นะครับ...
บอกไม่ได้หรอก ต้องชิมเองนะ
เราต้องพัฒนาเครื่องมือขึ้นมาก่อน ปัญญาตรงที่ท่านกล่าวนี้ให้เอาเก็บไว้ก่อน หาตัวหลงสังขาร (เบื้องต้น) ให้ได้ก่อน จึงจะได้ต้นทางของการปฏิบัติ...
แม้แต่เวลามาอยู่กับปัจจุบัน ก็วิจัยวิจารณ์ไปจนทั่ว ไม่ยอมที่จะหยุดมองดูสภาวะธรรม อาการหลงตรงหน้าให้เข้าใจ มีแต่จะไปพร่ำสอนในสิ่งที่เห็น...
ยังไม่ต้องไปพูดเรื่องจบกิจหรอกครับ เอาแค่เบื้องต้น ปัญญารู้ว่าตนเองหลงอัตตาเบื้องต้นนี่ให้ได้ก่อนก็พอน่ะครับ ผมก็ยังไม่ได้จบกิจ...
ผมไม่ได้อยู่หน้าจอตลอดครับ ขออภัยด้วย แต่ออนไว้เฉย ๆ ก็มี
ใช่ครับ เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่า ที่เราคิด ๆ พิจารณานั่น ไม่ได้คิดพิจารณาอย่างหลง ๆ ทำไมครูบาอาจารย์ถึงกล่าวยืนยันหนักหนา ว่ามีภาวะหลงคิดอยู่...
แค่รู้ก็พอและเข้าใจ ดีครับ แต่เข้าใจขนาดไหน เข้าใจยังไงนี้สำคัญนะ ก่อนจะไปเข้าใจอะไร เราเข้าใจกระบวนการคิดของเราดีหรือยัง...
มัวแต่กลัวเสียเปรียบ เสียที เสียฟอร์มกันอยู่นี่แหละ อัตตาทั้งนั้น เพียงแค่ เมตตา อภัยทาน อโหสิกรรม ยังไม่มี จะไปโพสต์กันทำไม ธรรมะสูง ๆ ของง่าย...
สะสมที่ไหนก็ช่างมันก่อนเถอะ ให้พากันเดินออกจากภพที่ตนหลงยึดหลงถือนั้นให้ได้เป็นดีที่สุดนะ เมื่อไหร่จะเอาจริงสักที มัวแต่ให้อาหารกิเลสอยู่นี่แหละ...
อือ ใช่แล้ว แล้วแต่กำลังบุญวาสนาแห่งตน อยู่ที่ใครจะสะสมสติ สะสมปัญญามามากกว่ากัน แล้วก็กรรมเก่าของผู้นั้นด้วย บางคนทำกรรมมาเยอะ สอนผิดมาเยอะ...
ไอ้ตรงนี้ ถ้าคนที่ยังไม่เข้าใจ จะคิดว่า สมถะชัด ๆ แต่จริง ๆ มันมีอะไรแฝงเล้นอยู่มาก ปัญญามันก็อยู่ตรงนี้ ว่าแต่จะเข้าใจกันรึป่าวเท่านั้นเองนะ
ขอเสริมอีกนิดนึง เวลาเราจะเข้าสู่ความสงบได้นั้น หากเราสังเกตดูให้ดี จะเห็นว่า มีความคิดตัวหนึ่งคอยหล่อเลี้ยงการกระทำของเราตลอดเวลา...
อือ... พวกเราบางทีก็ลืมที่จะฝึกเพื่อให้เข้าใจกับกระบวนการใช้ความคิดของตัวเองก่อน จู่ ๆ เราก็มาใช้ความคิดกันเลยทีเดียว คิดโน่นคิดนี่เลย...
แยกชื่อด้วยเครื่องหมายจุลภาค เช่น พลังจิต, พุทธศาสนา